ดีมากอีกด้วย
กลิ่นเนื้อผลไม้เข้มข้นและหอมหวานมาก ไม่มีรสชาติฝืดคอเหมือนเหล้าธัญพืชทั่วไป มีแต่ความนุ่มละมุนลิ้น
“เหล้าชั้นดี!” เวินเทียนเหล่ยดื่มเหล้าองุ่นหม้อเล็กหมดภายในอึกเดียว เมื่อหลี่เยว่หานหันมามองก็พบว่าไม่เหลือสักหยดแล้ว
“ข้าลืมบอกเจ้าไปว่าเหล้าองุ่นเข้มข้นมาก หากเจ้าดื่มเข้าไปแบบนี้ เดี๋ยวอีกสักพักเจ้าก็คงจะเมากันพอดี” หลี่เยว่หานกล่าวติดตลก
“ชู่ นายน้อยอย่างข้ามีชื่อเสียงเรื่องการดื่มเก่ง” เวินเทียนเหล่ยโบกมืออย่างไม่ใส่ใจ
หลี่เยว่หานไม่ได้กล่าวอะไรต่อเมื่อเห็นเขาเป็นเช่นนั้น เพียงแต่ค่อย ๆ จิบเหล้าองุ่นที่หมักขึ้นมาครั้งแรกอย่างละเมียดละไม ภายในใจเต็มไปด้วยความคิดมากมายที่ผุดขึ้นมา
หลังจากผ่านไปครู่หนึ่ง เวินเทียนเหล่ยก็เดินยิ้มกริ่มเข้ามาด้วยสีหน้าแดงระเรื่อ หลี่เยว่หายจึงถามขึ้นเบา ๆ “เวินเทียนเหล่ย พวกเราเป็นเพื่อนที่ดีต่อกันหรือไม่?”
“ฮะ?” เวินเทียนเหล่ยหรี่ตามองหลี่เยว่หานแล้วหัวเราะฮ่าฮ่า “เป็นมากกว่าเพื่อนที่ดีต่อกันอีก ท่านเปรียบเสมือนเทพแห่งโชคลาภของข้า ไม่ ๆ ๆ เจ้าแม่แห่งโชคลาภต่างหาก!”
“ในเมื่อพวกเราทำงานร่วมกันอย่างมีความสุขดี ข้าก็ขอถามอะไรเจ้าสักหน่อยได้หรือไม่?” หลี่เยว่หานลดน้ำเสียงให้ฟังดูอ่อนโยนขึ้น
มู่ชวนกับหลิงซีที่กำลังก้มหน้าก้มตากินอาหารอยู่ด้านข้างรีบเงยหน้าขึ้นมา ยากนักที่จะได้เห็นท่านแม่ทำเสียงอ่อนเสียงหวานแบบนี้ เป็นไปได้ไหมว่านางกำลังอยากจะเล
