บทที่ 227 กักบริเวณจ้าวซินเอ๋อร์
ท่าทางของจ้าวซินเอ๋อร์ดูอ่อนโยนลงหลังจากเห็นเวินเทียนเหล่ยมาปรากฏตัว นางถึงกับหลั่งน้ำตา “แต่แม่ม่ายนางนี้ต้องการขับไล่ข้าออกจากหมู่บ้าน! ข้ามีพ่อมีแม่และยังไม่แต่งงานด้วยซ้ำ หากข้าถูกขับไล่ออกจากหมู่บ้านไปแล้วใครจะมาแต่งงานกับข้า!”
“ในเมื่อเจ้ากล้ารังแกพี่สะใภ้ของข้า เจ้าก็ถูกลิขิตว่าเป็นผู้กลั่นแกล้งหญิงม่ายแล้ว ขับไล่เจ้าออกจากหมู่บ้านมันยังน้อยไป หากพี่สะใภ้ของข้าไม่ห้ามปรามข้าก็คงจะขับไล่ทั้งตระกูลจ้าวของเจ้าออกจากหมู่บ้านจางหนิงไปแล้วด้วยซ้ำ!” เวินเทียนเหล่ยกล่าวเน้นคำว่า ‘พี่สะใภ้ของข้า’ อยู่หลายครั้ง สิ่งที่เขากล่าวนั้นถูกต้องและไม่มีใครมาหักล้างเขาได้
“นายท่านเวิน เหตุใดท่านถึงไม่ยุติธรรมนัก!” จ้าวซินเอ๋อร์มีความสามารถในการบังคับน้ำตาให้ไหลลงมาได้ทุกเมื่อที่นางต้องการ และเหมือนกับว่านี่จะเป็นสิ่งที่นางเรียนรู้มาจากจินเสวี่ยเอ๋อร์ ทันใดนั้นนางก็ร้องไห้สะอื้นจนหายใจหอบ “หานเยว่เป็นเพียงผู้อพยพ เหตุใดครอบครัวจ้าวของข้าจะต้องถูกขับไล่ออกจากหมู่บ้านจางหนิงด้วย!”
“โอ้ ข้าไม่เห็นจะรู้ว่าคนนอกนั้นไร้สถานะในหมู่บ้านจางหนิง” เวินเทียนเหล่ยกล่าวและหันไปมองหัวหน้าหมู่บ้านอวี๋ด้วยสายตาเย็นชา “พูดแบบนี้หมายความว่าพวกเจ้าจะขับไล่พี่สะใภ้ของข้าออกจากหมู่บ้านหรือ?”
ขณะที่หัวหน้าหมู่บ้านอวี๋กำลังจะปฏิเสธ เวินเทียนเหล่ยก็หันกลับไปมองจ้าวซินเอ๋อร์อีกครั้งและกล
