่าวด้วยน้ำเสียงเย็นชา “ไม่เป็นไร อย่างไรเสียตระกูลเวินของข้าก็มีธุรกิจใหญ่โตมีเรือนหลังใหญ่ให้พี่สะใภ้ของข้าได้อยู่อาศัย หากพี่สะใภ้ไม่พยายามหลีกเลี่ยงความสงสัยแล้วปฏิเสธที่จะมาอยู่ที่บ้านตระกูลเวิน ข้าก็คงจะไม่ปล่อยให้พี่สะใภ้มาทุกข์ทรมานที่นี่หรอก!”
หลังจากนั้นเวินเทียนเหล่ยก็หันไปมองหลี่เยว่หาน โค้งคำนับด้วยความเคารพแล้วกล่าวว่า “พี่สะใภ้ ข้าบอกท่านแล้วว่าที่แห่งนี้ไม่ดี แต่ท่านกลับไม่ยอมฟัง ในเมื่อทุกคนพร้อมใจขับไล่ท่านออกมาแล้ว เหตุใดจึงไม่ไปอาศัยอยู่ในเรือนคฤหาสน์ตระกูลเวินในตัวอำเภอเล่า? ส่วนเรื่องกลั่นแกล้งหญิงม่ายนั้น ก่อนหน้านี้ท่านขอให้ข้าไปบอกทางศาลาว่าการว่าอย่าทำให้ตระกูลจ้าวอับอายขายขี้หน้าจนเกินไป แต่ดูเหมือนว่าตอนนี้ผู้คนจะไม่เป็นที่น่าพอใจ บ้านเมืองมีขื่อมีแป วันนี้พี่สะใภ้พาลูก ๆ ไปตั้งถิ่นฐานใหม่กับข้าในตัวอำเภอเถิด แล้วข้าจะให้ฉงหยางพาตัวจ้าวซินเอ๋อร์ไปพบเจ้าหน้าที่!”
“ไม่ได้ ทำแบบนี้ไม่ได้นะนายท่านเวิน!” จ้าวต้าเป่าตื่นตระหนกทันทีเมื่อได้ยินว่าจ้าวซินเอ๋อร์จะถูกพาตัวไปพบเจ้าหน้าที่ ภรรยาของเขากำลังถูกที่ว่าการอำเภอควบคุมตัวอยู่ หากลูกสาวของเขาถูกจับกุมตัวไปและนำส่งขึ้นศาลาว่าการอีกครั้ง ตระกูลจ้าวคงจะไม่มีหน้าทนอยู่ในหมู่บ้านจางหนิงอีกต่อไป
จ้าวต้าเป่าตื่นตระหนกมาก รีบคุกเข่าลงกอดต้นขาของเวินเทียนเหล่ย “ข้าขอโทษน้องหานเยว่แทนลูกสาวที่โง่เขลาของข้าด้วย นายท่านเ
