วิน อย่าพาตัวลูกสาวข้าไปให้เจ้าหน้าที่เลยนะ! นางยังเด็กยังไม่เข้าใจอะไร นายท่านเวิน ได้โปรดปล่อยนางไปสักครั้งเถิด!”
“พี่สะใภ้ของข้าใจดีมีเมตตามาก อุตส่าห์หาทางรอดให้จ้าวซินเอ๋อร์แล้ว แต่นางทำตัวเองแล้วจะโทษใครได้เล่า!” เวินเทียนเหล่ยกล่าวและเตะจ้าวต้าเป่าให้ถอยห่าง “หลีกไป ข้าไม่ใช่นายท่านของเจ้า!”
หลังจากนั้นเวินเทียนเหล่ยก็โค้งคำนับหลี่เยว่หานอีกครั้ง ท่าทางของเขาดูเคารพนับถืออย่างยิ่ง “พี่สะใภ้ พี่ใหญ่ฉีเป็นผู้ช่วยชีวิตของข้า บัดนี้เขาจากไปแล้ว ข้าจึงมีหน้าที่ดูแลครอบครัวของท่านแทน ท่านไม่ต้องกังวล ข้าจะไม่ปฏิบัติอะไรเลวร้ายต่อท่านและลูก ๆ เป็นอันขาด สุดท้ายแล้วหมู่บ้านจางหนิงนั้นอยู่ห่างไกลความเจริญผู้คนขาดจิตสำนึก เกรงว่าสักวันหนึ่งจะมีคนมารังแกท่านอีก!”
“นายท่านเวิน ท่านกำลังพูดว่าอะไร พวกเราคนในหมู่บ้านจะข่มเหงน้องหานเยว่หรือ” หัวหน้าหมู่บ้านอวี๋รีบเข้ามาร้องขอความเมตตา สิ่งสำคัญที่สุดคือไม่สามารถขับไล่ครอบครัวของหลี่เยว่หานออกไปได้ ไม่เช่นนั้นหมู่บ้านจางหนิงของพวกเขาจะมีชื่อเสียงด้านการรังแกและขับไล่หญิงม่าย!
“ข้ากล่าวว่าอย่างไรก็อย่างนั้นแหละ ทำไม เจ้าจะโต้แย้งหรือ?” เวินเทียนเหล่ยเหลือบมองหัวหน้าหมู่บ้านอวี๋ที่อยู่ด้านข้าง “ข้าจะบอกให้ว่าเจ้านนั้นที่เป็นหัวหน้าหมู่บ้านก็ไร้ความสามารถพอกัน รับมือกับเด็กสาวเพียงคนเดียวไม่ได้ด้วยซ้ำ ปล่อยให้นางมาสร้างความขุ่นเคืองให้พี่สะใภ้
