ไหวหรอก!”
หลี่เยว่หานพยายามระงับความดีใจ ทว่าตนไม่ได้แสดงออกมาบนใบหน้า เพียงแต่ถอนหายใจเท่านั้น “พี่ใหญ่จ้าว ข้ารู้ว่าพี่ทุกข์ใจแทนลูกสาว ถ้าอย่างนั้นเอาแบบนี้ พี่กลับไปแล้วขังจ้าวซินเอ๋อร์ไว้ที่บ้าน อย่าปล่อยให้นางออกมาเดินเพ่นพ่านอีก แล้วเรามาลืมเรื่องนี้กัน”
“เจ้ามีสิทธิอะไรมาสั่งให้พ่อขังข้า!” จ้าวซินเอ๋อร์ไม่พอใจทันที
เพี๊ยะ!
จ้าวต้าเป่าลุกขึ้นยืนยกมือตบหน้านางแล้วด่าทอ “นังเด็กบ้า หุบปากเดี๋ยวนี้เลย! ถ้าไม่อยากถูกไล่ออกจากหมู่บ้านก็ไสหัวกลับไปขลุกตัวอยู่ในบ้านซะ!”
ตั้งแต่จ้าวซินเอ๋อร์เติบโตขึ้นมา วันนี้เป็นครั้งที่สองแล้วที่จ้าวต้าเป่าตบหน้านาง และเขาเคร่งครัดเป็นอย่างมาก
ไม่ใช่เพราะสิ่งอื่นใด แต่เป็นเพราะว่าหวาดกลัว
นางมองดูผู้เป็นพ่อทุบตีพี่ชายทั้งสองคนมาตั้งแต่นางยังเป็นเด็ก หากแม่ปกป้องนางและกล่าวว่านางเป็นเด็กผู้หญิง จ้าวต้าเป่าก็จะไม่มีวันลงมือกระทำกับจ้าวซินเอ๋อร์เช่นนี้เด็ดขาด
ตอนนี้ทั้งชาวบ้านในหมู่บ้านยังพยายามขับไล่จ้าวซินเอ๋อร์ออกจากหมู่บ้าน แต่นางเป็นลูกสาวมีพ่อมีแม่ออกจากหมู่บ้านไปแล้วจะไปอยู่ที่ไหนได้ ไม่ว่านางจะโง่เขลาสักเพียงไหน แต่จ้าวซินเอ๋อร์ก็รู้ดีว่าหากกล่าวอะไรออกไปในตอนนี้ก็มีแต่จะแย่ลงเสียเปล่า ๆ และพ่อของนางกำลังทุบตีนางเพื่อช่วยเหลือนางอยู่
“น้องหานเยว่ ต่อจากนี้ไปข้าจะขังซินเอ๋อร์เอาไว้ จะไม่ปล่อยให้นางก้าวขาออกมาจากบ้านอีก!” จ้าวต้าเป่าจ้องมองหลี่
