บทที่ 226 เสียงเจี๊ยวจ๊าว
“มีสิทธิ์อะไร!” ดวงตาที่งดงามของจ้าวซินเอ๋อร์เบิกกว้าง “เจ้าเป็นแค่แม่ม่าย ริอ่านอยากได้หญิงสาวมีพ่อมีแม่และยังไม่ได้ออกเรือนมาเป็นสาวรับใช้หรือ? เจ้าคิดว่าตนเองร่ำรวยนักหรือไง? ครอบครัวไหนในหมู่บ้านแห่งนี้ที่มีหญิงรับใช้บ้าง? ท่านหัวหน้าหมู่บ้านอย่าได้ส่งเสริมความชั่วร้ายนี้เด็ดขาด ไม่เช่นนั้นคนอื่นจะหัวเราะเยาะหมู่บ้านของเราเอาได้!”
ต้องกล่าวว่าถึงแม้จ้าวซินเอ๋อร์จะเป็นสาวสวยสะพรั่งที่ไร้มันสมอง แต่นางก็เลียนรู้ทักษะจากคนอื่น ๆ ได้ดีทีเดียว นางเลียนแบบวิธีการตามสะใภ้โจวและยกเรื่องต่าง ๆ มาเป็นข้ออ้าง
เสียงเจี๊ยวจ๊าวของทุกคนเงียบไปหลังจากได้ยินคำพูดของจ้าวซินเอ๋อร์ และล้วนอยากรู้ว่าหัวหน้าหมู่บ้านอวี๋จะตัดสินอย่างไร
“แค่ก ๆ…” หัวหน้าหมู่บ้านอวี๋คาดการณ์ไม่ถึงว่าจ้าวซินเอ๋อร์จะออกกลอุบายเช่นนี้ จนมันทำให้เขารู้สึกอึดอัดใจ
ส่งตัวนางไปให้ศาลาว่าการก็มีแต่จะนำความเสื่อมเสียมาให้หมู่บ้านเปล่า ๆ
แต่ถ้าหากไม่ส่งตัวนางไปให้ศาลาว่าการ พิจารณาจากอารมณ์ของนายท่านเวินเมื่อไม่กี่วันก่อนหน้าแล้ว หากรู้ว่าหญิงม่ายถูกรังแก เขาจะไม่มีวันปล่อยอีกฝ่ายไปอย่างแน่นอน
ส่วนวิธีการแก้ไข้อย่างสันติคือการขายจ้าวซินเอ๋อร์ไปเป็นทาสรับใช้ให้กับหลี่เยว่หาน ถึงอย่างนั้นคนภายนอกได้หัวเราะเยาะหมู่บ้านจางหนิงของพวกเขากันพอดี
หัวหน้าหมู่บ้านอวี๋รู้สึกว่าครั้งนี้มันไม่ง่ายเลยที่จะต้องเลือกทา
