ี่ซินเอ๋อร์พูด ท่านสามารถถามทุกคนที่อยู่ตรงนี้ได้เลยเจ้าค่ะ ตอนที่พี่หานเยว่ดูถูกข้า หลายคนก็เห็น!”
เวินเทียนเหล่ยถูกลากลงจากรถม้า ชายหนุ่มที่อารมณ์ไม่ดีอยู่แล้ว ยิ่งมีใบหน้าบึ้งตึงยิ่งกว่าเดิม “หญิงสาวจากครอบครัวที่ดี ย่อมไม่แตะต้องเสื้อคลุมของชายแปลกหน้าในที่สาธารณะ เจ้าไม่ใช่เด็กกำพร้าที่พ่อแม่เสียชีวิตไปแล้ว พี่สะใภ้ของข้าไม่ช่วยเจ้าขายตัวอย่างงานปัก แล้วเหตุใดเจ้าไม่ขอให้ครอบครัวของเจ้าช่วยขาย?”
“ในหมู่บ้านเดียวกัน มันเป็นเรื่องของมิตรภาพที่ต้องช่วยเหลือซึ่งกันและกัน แต่ไม่มีหัวหน้าหมู่บ้านคนใด กล้ากำหนดว่าใครก็ตามที่มีความสามารถ จะต้องช่วยเหลือผู้อื่นตลอด เป็นไปได้หรือไม่ ว่าหากเจ้าเก็บเกี่ยวข้าวเพิ่มได้อีกหนึ่งร้อยจินในนาของเจ้า แล้วต้องแบ่งให้ชาวบ้านเท่า ๆ กัน?”
“เจ้าไม่รู้ดีชั่ว บังอาจมาพูดจาใส่ร้ายพี่สะใภ้ต่อหน้าข้า คงเหนื่อยกับการมีชีวิตอยู่แล้วจริง ๆ!”
หลังจากดุด่าแล้ว เวินเทียนเหล่ยก็อุ้มเสี่ยวหลิงซี ขึ้นไปบนรถม้าด้วยสีหน้าเย็นชา ขณะที่จ้าวซินเอ๋อร์คุกเข่าลงด้วยสีหน้าอับอาย มองท่านอาหรงขับเกวียนวัวที่มีนางเฉาถูกมัดไว้แล่นออกไป ไม่ได้เอ่ยคำใดอยู่นาน
“นังเด็กชั่ว!” เมื่อเห็นว่าลูกสาวของเขาไร้ประโยชน์ จ้าวต้าเป่าก็โกรธมาก จนยกเท้าขึ้นถีบไหล่ของจ้าวซินเอ๋อร์ จ้าวซินเอ๋อร์ถูกถีบจนล้มหน้าคะมำ โดยไม่ทันได้ตั้งตัว ความคับแค้นใจก็พลันผุดขึ้นในใจ
“ท่านพ่อ! เหตุใดถึงถีบข้า! ข้าไม
