บทที่ 217 ข้าไม่ถูกใจเจ้า!
“ไม่ เป็นไปไม่ได้” นางเฉานึกไม่ถึงว่าวันนี้จะเกิดเรื่องราวใหญ่โต นางนั่งลงกับพื้นด้วยใบหน้าซีดเซียว ดวงตาทั้งสองเริ่มพร่ามัว
“เหตุใดจะเป็นไปไม่ได้! ท่านหมอฟางฝึกฝนวิชาแพทย์มาหลายปีแล้ว หรือคิดว่าท่านจะกล่าวหาเจ้าแบบผิด ๆ ล่ะ!” สะใภ้โจวเป็นคนแรกที่เริ่มด่าทอ “เหตุใด เมื่อกี้เจ้ายังจิกเป็นแม่ไก่อยู่เลย ไฉนตอนนี้ถึงตระหนักได้แล้วว่าไม่ควรทุบตีคนอื่น! หากน้องหานเยว่ไม่เข้าไปปกป้องหลิงตังตั้งแต่ต้น วันนี้เจ้าก็คงจะลงมือสังหารครอบครัวของนางทั้งสามคนไปแล้ว!”
“ข้าเองก็เห็นเช่นนั้น ทุกคนบนเกวียนนั่งกันอยู่อย่างสงบ ๆ แต่นางเฉา เจ้ากลับพูดจาประชดประชันต่อว่าซี้ซั้วเละเทะไปหมดแทนที่จะสงบปากสงบคำ หนำซ้ำยังคิดลงมือทำร้ายเด็กสี่ขวบ หากเป็นข้า ข้าก็จะเสี่ยงชีวิตทุบตีเจ้าจนตายไปข้างหนึ่งเหมือนกัน!”
“น้องหานเยว่ช่างน่าสงสาร นางมีลูกตั้งสองคน ชีวิตคงจะไม่ง่าย ยังมาถูกคนชั่วอย่างนางเฉาทำร้ายอีก แล้วต่อจากนี้ไปครอบครัวของนางจะใช้ชีวิตอย่างไร!”
หัวหน้าหมู่บ้านอวี๋คาดการณ์ไม่ถึงว่าหลี่เยว่หานจะได้รับบาดเจ็บสาหัสถึงเพียงนี้ และมันยากเกินกว่าที่เขาจะสามารถทำอะไรได้
หากได้รับบาดเจ็บทางผิวหนังเล็กน้อย เขาคงจะให้นางเฉาจ่ายเงินเพื่อเป็นค่ารักษา ทว่าตอนนี้คนตัวโตกลับหมดสติไป แถมคนตัวเล็กยังบาดเจ็บสาหัส มีเพียงคนสุดท้องที่คุกเข่าอยู่ตรงหน้าอ้อนวอนขอให้ตนจัดการอย่างยุติธรรม
หลังจากเป็นห
