บทที่ 216 ลงไม้ลงมือ
หัวหน้าหมู่บ้านอวี๋รีบวิ่งเข้ามาดูหลังจากได้รับข่าว แล้วจึงเห็นผมเผ้ายุ่งเหยิงของหลี่เยว่หาน ใบหน้ามีรอยขีดข่วนจากการที่ถูกนางเฉาผลักลงกับพื้น นางเฉายังสบถคำพูดสกปรกในปากออกมาไม่หยุดหย่อน มู่ชวนกับหลิงซีคอยยืนทำสีหน้ากังวลอยู่ด้านข้าง บนร่างกายของมู่ชวนมีรอยเท้าอยู่ ดูเหมือนว่าเขาจะได้รับลูกหลงจากการต่อสู้
“นังโสเภณี เจ้ากล้าทุบตีข้าโดยไม่ถามไถ่ข้าสักคำ! ข้าเคยต่อสู้แพ้ใครสักที่ไหนกันเล่า!” นางเฉาดึงผมของหลี่เยว่หานแล้วบดขยี้หน้านางกับพื้นอย่างแรง รวมถึงสาปแช่งด้วยถ้อยคำหยาบคาย
ในตอนแรกนางเฉาถูกหลี่เยว่หานทุบตีอย่างแรง ทว่าหลี่เยว่หานผอมแห้งแรงน้อย ขณะที่นางเฉาอวบอ้วนกว่าเธอถึงสองเท่า
ถึงอย่างนั้นนางเฉาก็ต้องใช้ความพยายามอย่างมากในการผลักหลี่เยว่หานออกไป
หลี่เยว่หานไม่ได้ร้อนรนอะไรหลังจากที่ถูกนางเฉาผลักลงกับพื้น นางคว้าข้อมือของนางเฉาที่กำลังจิกผมนางอยู่ขึ้นมาออกแรงบิดเฉกเช่นเดียวกับการบิดผ้าเช็ดตัว ความเจ็บปวดทำให้นางเฉาร้องออกมา “โอ๊ย” มือที่จับผมหลี่เยว่หานอยู่ก็ผ่อนคลายลง
ทันทีที่ปล่อยมือออก หลี่เยว่หานก็พลิกตัวตั้งเข่าเตะเสยนางเฉาจากพื้น เธอรีบพลิกตัวกลับมาแล้วขึ้นไปเหยียบย่ำบนหน้าอกของนางเฉา กดร่างกายเอาไว้ครึ่งหนึ่ง “หากบรรพบุรุษของเจ้ามาได้ยินสิ่งที่เจ้าพูดเข้าคงจะละอายแก่ใจกันน่าดู แล้วคงจะรีบลุกจากหลุมศพมาสั่งสอนเจ้า อย่าหาว่าข้าไม่เตือนให้เจ้าพูดจาใ
