เข้ามาแล้วจึงเช็ดน้ำตาลวก ๆ จับมือมู่ชวนและกล่าวด้วยท่าทางหนักแน่น “ท่านลุงฟาง ได้โปรด… ได้โปรดดูท่านแม่ด้วยว่าเป็นอย่างไรบ้าง…”
นางกล่าวขณะน้ำตาไหลพราก รูปร่างของคนตัวน้อยช่างดูน่ารักนัก
“อืม” โดยปกติแล้วหมอฟางจะเป็นคนเคร่งขรึม แต่เมื่อเห็นท่าทางที่น่าสงสารของหลิงซีตัวน้อย ใบหน้าของเขาก็อ่อนโยนขึ้น
หลังจากตรวจสอบอยู่สักพัก ใบหน้าของหมอฟางก็ดูบึ้งตึงขึ้น จากนั้นจึงลุกขึ้นยืน “น้องหานเยว่มีอาการบาดเจ็บตามร่างกายเยอะมาก แต่ส่วนใหญ่แล้วล้วนเป็นอาการบาดเจ็บทางผิวหนัง แต่ส่วนที่ร้ายแรงที่สุด… คือหูของนาง ไม่รู้ว่าใครช่างโหดเหี้ยมนัก ข้าเกรงว่าจะไม่สามารถรักษาหูของน้องหานเยว่ได้ ศีรษะของนางได้รับการกระทบกระเทือนจนไม่รู้ว่านางจะตื่นขึ้นมาหรือไม่”
ทุกคนตกตะลึงเมื่อได้ยินเช่นนั้น นางเฉาถึงกับล้มลงกับพื้นด้วยสีหน้าซีดเผือด
“ท่านลุงฟาง ช่วยดูพี่ชายข้าด้วยสิ” หลิงตังกลั้นน้ำตาขณะยกมือมู่ชวนขึ้น “ท่านพี่ข้าถูกท่านป้าเฉาเตะจนลอยออกมา”
“ไหนขอข้าดูหน่อย ไม่ต้องกังวล” หมอฟางรู้สึกเจ็บปวดใจที่เห็นเด็กหญิงตัวเล็กพยายามทำเป็นเข้มแข็ง
หลี่เยว่หานที่แสร้งทำเป็นหมดสติไปเปิดใช้งานระบบลัญจกรหยก ทำให้ลำแสงที่ไม่มีใครเห็นตกกระทบร่างของมู่ชวน มู่ชวนส่งเสียง ‘โอ๊ย’ ออกมาและเอามือกุมรอยเท้าบนหน้าอก พ่นเลือดที่ไม่รู้ว่ามาจากที่ไหนออกมาเต็มปาก
เมื่อเห็นเช่นนั้น หมอฟางจึงรีบให้มู่ชวนนอนลง แต่หลังจากตรวจสอบแล้ว ใบห
