วามคิดเดียว ลัญจักรหยกบนร่างกายก็ฉายแสงสว่าง ทำให้เลือดค่อย ๆ ไหลออกมาจากใบหูของหลี่เยว่หาน
“เลือด! เลือด!” สะใภ้โจวตกใจทันทีเมื่อได้เห็นเลือดไหลออกมาจากใบหูของหลี่เยว่หาน “ทุกท่านรีบไปจับตัวนางเฉาผู้ชั่วร้ายเอาไว้! น้องหานเยว่ถูกนางตบจนบาดเจ็บสาหัส! อย่าปล่อยให้นางหนีไปได้!”
นางเฉาตกตะลึงเมื่อเห็นร่างของหลี่เยว่หานนอนแน่นิ่งอยู่บนพื้น การต่อสู้ย่อมเป็นการต่อสู้ หากแต่มีคนเสียชีวิตลงทุกอย่างก็จบเห่!
“นางแสร้งทำ! นังโสเภณีหานเยว่มันแสร้งทำ!” ขณะที่ชาวบ้านบุกเข้าไปกดตัวนางเฉา นางเฉาก็ร้องตะโกนเสียงดัง หากตั้งใจฟังจะรู้ได้ว่าเสียงของนางกำลังสั่นเทา!
“ท่านแม่ข้าแสร้งทำก็ดีสิ!” หลิงตังร้องไห้จนแทบหายใจไม่ออก “เหตุใดท่านจึงใจร้ายนัก! ท่านแม่ข้าเป็นถึงขนาดนี้แล้วท่านยังไม่ยอมรับความผิดอีก แถมยังมาว่าร้ายท่านแม่! หากท่านพ่อรู้เข้า เขาจะกลายร่างมาเป็นผีต่อสู้กับเจ้าจนกว่าจิตวิญญาณของเจ้าจะหาไม่!”
โดยปกติแล้วหลิงตังไม่ชอบพูด แต่นางหวาดกลัวหลี่เยว่หานจะเป็นอะไรไปจึงกล่าวทุกอย่างในคราวเดียว
นอกจากนี้หลังจากติดตามหลี่เยว่หานมานาน นางจึงเคยได้ยินคำพูดที่น่ากลัวมาบ้าง จึงโพล่งทุกอย่างออกมา ทำให้นางเฉาตกใจกับคำพูดของเด็กสี่ขวบในทันที
“หลีกไป หมอมาแล้ว!” หัวหน้าหมู่บ้านอวี๋ได้ยินว่ามีคนสร้างปัญหา จึงเกรงว่าจะเกิดการต่อสู้กัน ดังนั้นเขาจึงส่งคนไปเชิญหมอฟางในหมู่บ้านให้มาเตรียมพร้อม
หลิงตังเห็นว่าหมอ
