ี่เยว่หานต่อสู้ แต่เมื่อเห็นพลังอันดุเดือดของหลี่เยว่หานนางจึงไม่เข้าไปร่วม หากให้ต่อสู้กับชาวบ้านคนอื่นนางคงไม่มีปัญหา เพราะสุดท้ายแล้วมีผู้คนจำนวนมากที่ได้รับบาดเจ็บสาหัสจากการต่อสู้กับนางเฉา ดังนั้นจึงไม่มีใครกล้าริเริ่มต่อสู้กับนาง แต่หลังจากที่มู่ชวนโดนนางเฉาถีบ สะใภ้โจวก็เข้าไปปกป้องเด็กทั้งสองอย่างระมัดระวัง
หัวหน้าหมู่บ้านอวี๋รู้ว่าหลี่เยว่หานแข็งแกร่ง และรู้ว่าหลี่เยว่หานไม่ใช่คนริเริ่มสร้างปัญหาก่อน หลังจากได้ยินคำกล่าวของสะใภ้โจว ใบหน้าของเขาก็มืดมนลงทันที “น้องหานเยว่ ช่วยเห็นแก่ข้าที่เป็นหัวหน้าหมู่บ้าน ปล่อยตัวนางเฉาไปก่อนเถิด”
เมื่อได้ยินเสียงของหัวหน้าหมู่บ้าน หลี่เยว่หานก็เงยหน้าขึ้น ชำเลืองมองและก้าวขาลงมา
ขณะเดียวกัน นางเฉาที่ได้รับอิสรภาพคืนมา ลุกขึ้นยืนและพยายามตบคืน
หลี่เยว่หานหลบหลีกฝ่ามือได้ทัน ทว่านางกลับแสร้งทำเป็นโดนตบ หลับตาลงทำเป็นเชิดหน้ารับฝ่ามือ จากนั้นจึงล้มลงกับพื้น หลับตาลงและนอนแน่นิ่ง
นางรอโอกาสดี ๆ มาขู่เข็ญนานแล้ว เพราะฉะนั้นจงอย่าใช้มันอย่างเปล่าประโยชน์!
“ท่านแม่! ท่านแม่!” หลิงตังตกใจกลัวและรีบเข้าไปคว้าร่างหลี่เยว่หาน “ท่านแม่ตื่นสิ! ท่านแม่เป็นอะไรไป!”
บังเอิญว่าวันนี้หลี่เยว่หานเกรงว่าจะไม่มีใครอยู่บ้านจึงนำลัญจกรหยกติดตัวมาด้วย ไม่รู้ว่าเป็นเพราะลัญจักรหยกอยู่ข้างกายหรือเปล่า ลัญจักรหยกกับหลี่เยว่หานจึงเชื่อมต่อกันมากขึ้นเรื่อย ๆ เพียงค
