บทที่ 206 ทั้งชมทั้งด่า
“จริงหรือ?” วังหลานกำลังปักผ้าอยู่ ทันทีที่หลี่เยว่หานเข้ามา เธอก็บอกว่าร้านขายผ้าอวี้เยว่ต้องการให้นางไปเป็นช่างปัก โดยเป็นช่างปักชั้นสอง วังหลานรู้สึกตื่นเต้นมาก จนทำเข็มทั้งหมดในตะกร้าหล่น…
นางไม่สนใจว่าสิ่งใดหล่น แต่วิ่งไปหาหลี่เยว่หานครั้งละสามก้าว ก่อนจับมือหลี่เยว่หานพูดทั้งน้ำตา “เจ้าของร้านขายผ้าอวี้เยว่ เต็มใจให้ข้าทำงานเป็นช่างปัก ในร้านผ้าของพวกเขาจริงหรือ?”
“จริงสิ จริงสิ” หลี่เยว่หานจงใจตอบเสียงดัง เพื่อไม่ให้คนหมู่บ้านจางหนิงมารบกวนเธอในเรื่องนี้อีก “รู้หรือไม่ ร้านขายผ้าอวี้เยว่ไม่ยอมรับตัวอย่างงานปักใดง่าย ๆ ครั้งแรกที่เจ้าส่งตัวอย่างงานปักไป เพราะเป็นซูเจี๋ยที่ไปหาเจ้าของร้านก่อน เจ้าของร้านจึงไล่ซูเจี๋ยออกมา”
“ต่อมาข้าโมโหมาก จนเกือบจะเริ่มทะเลาะกับเจ้าของร้าน เมื่อข้าเดินเข้าไป เจ้ามีตัวอย่างงานปักเหมือนกับลายเมื่อครู่นี้ แต่เจ้าเก็บตัวอย่างงานปักไว้มากมาย โดยไม่นำไปขาย หากไม่ใช่เพื่อซูเจี๋ย เจ้าก็คงจะซ่อนฝีมือของเจ้าเอาไว้ใต้ดิน!”
หลี่เยว่หานกล่าว ขณะให้ความสนใจกับการเคลื่อนไหวรอบกาย
ตอนที่วิ่งมานั้น เธอตะโกนเรียกชื่อวังหลานอย่างมีความสุข หลายคนจึงให้ความสนใจ เมื่อเธอพูดว่า “เจ้าของร้านขายผ้าอวี้เยว่ เชิญเจ้าไปทำงานเป็นช่างปักชั้นสองในร้านเย็บปัก และจะได้รับเงินสามตำลึงต่อเดือน” ดวงตาของหลายคนก็เป็นประกาย
หลี่เยว่หานจงใจกระตุ้นความอยากรู
