้อยากเห็น และความอยากเอาชนะของทุกคน จากนั้นก็จงใจพูดเช่นนี้ที่หน้าประตูบ้านของวังหลาน เพื่อให้คนที่ไม่มีทักษะ แต่ต้องการให้เธอช่วยขายตัวอย่างงานปักให้ ต้องกลับไปคิดทบทวน
“ข้าไม่ได้คาดหวังเลยจริง ๆ… ข้าไม่ได้คาดหวังว่าวันนี้จะมาถึง…” วังหลานพูดพลางร้องไห้ ก่อนจะซบไหล่ของหลี่เยว่หาน แล้วร้องไห้เสียงดัง “ข้าคิดว่าข้าคงเป็นคนไร้ยางอายไปตลอดชีวิต ข้าคาดไม่ถึงจริง ๆ ว่าชาตินี้จะหาเงินจากฝีมือตัวเองได้ หากรู้ให้เร็วกว่านี้… หากรู้ให้เร็วกว่านี้… ใครเล่าจะเลือกเส้นทางไม่ดี!”
“อย่าร้องไห้เลย นี่เป็นเรื่องที่ดีมาก” หลี่เยว่หานลูบหลังวังหลานพลางปลอบใจ “หากไม่ใช่เพราะฝีมือปักที่ดีของเจ้า และความขยันหมั่นเพียร เจ้าของร้านก็คงไม่ต้องการตัวเจ้า แม้ว่าเจ้าจะมีชื่อเสียงที่ดีนางก็คงจะปฏิเสธอยู่ดี!”
แม้ว่าคำพูดจะฟังดูไม่ค่อยดีนัก แต่วังหลานก็อยากจะบอกให้ทุกคนรู้ว่า ตอนนี้นางเปลี่ยนใจแล้ว คนเราไม่อาจหลีกเลี่ยงอดีตได้ ยิ่งพยายามหลีกเลี่ยงมากเพียงใด คนก็จะยิ่งออกมาพูดถึงมากขึ้นเท่านั้นในอนาคต
“ข้า… ใช่ ชื่อเสียงข้าแย่มาก เจ้าของร้านจะไม่ไล่ข้าออก…” วังหลานตื่นตระหนกอีกครั้ง นางเป็นคนหัวอ่อนที่ถูกควบคุมได้ง่าย แต่หลี่เยว่หานไม่ได้พูดอ้อมค้อม นางจะไม่กังวลได้อย่างไร
“เจ้าของร้านจะรู้เรื่องของเจ้า หลังจากสอบถามเพียงเล็กน้อย” หลี่เยว่หานพูด พร้อมหยิบสัญญาออกจากแขนเสื้อ “ดูสิ ตอนที่ข้าลงนามในสัญญา มันเป็นชื่
