้า ก็จะบอกให้นางมาทำงานตามสัญญา”
“ได้เลย! ได้เลย!” เจ้าของร้านพยักหน้าหลายครั้ง “น้องสาวไม่เพียงแต่ทำธุรกิจเก่งเท่านั้น แต่ยังมีน้ำใจเรื่องหางานด้วย!”
พูดจบ เจ้าของร้านก็ออกไปหยิบสัญญาจ้างงาน
ทันทีที่เจ้าของร้านจากไป หลิงซีก็ดึงแขนเสื้อของหลี่เยว่หาน “ท่านแม่ เสี่ยวหลิงตังก็อยากเรียนเย็บปักถักร้อย และเป็นช่างปักในอนาคตด้วย ค่าจ้างช่างปักนั้นแพงมาก!”
หลังจากได้ยินดังนั้น หลี่เยว่หานก็ยกยิ้มและพูดว่า “เรียนรู้ไว้ก็ดีแน่นอน แต่เสี่ยวหลิงตังจะไม่ใช่ช่างปักในอนาคต ลองเปิดร้านปักผ้าเป็นของตัวเองดูดีหรือไม่?”
“ดีเจ้าค่ะ!” หลิงซีเห็นด้วย
เจ้าของร้านขายผ้าอวี้เยว่ทำงานอย่างรวดเร็ว จากนั้นก็ลงนามในสัญญากับหลี่เยว่หาน เมื่อเห็นหลี่เยว่หานเขียนชื่อของวังหลาน เจ้าของร้านก็ขมวดคิ้ว “ชื่อนี้ดูคุ้นเคยนิดหน่อย…”
“เจ้าของร้าน ไม่ต้องห่วงหรอก แม้ว่าช่างปักคนนี้เคยทำเรื่องโง่เขลามาก่อน แต่ตอนนี้นางเปลี่ยนไปแล้ว ไม่เช่นนั้นข้าคงไม่กล้าแนะนำนางให้คนอื่นหรอก เพราะมันจะทำลายชื่อเสียงของข้าไปด้วยหรือ ข้ายังคงต้องใช้ฝีมือตัวเองหาเงินในอำเภออยู่!” หลี่เยว่หานไม่ได้ปิดบังอันใด เธอพูดอย่างเปิดเผย แต่ก็ไม่ได้พูดชัดเจนนัก
เจ้าของร้านพยักหน้า “คราวที่แล้วข้าได้ยินน้องสาวบอกว่า ได้ขายไส้เดือนสองกระบุงให้ท่านกวนจากท่าเรือ ข้าส่งคนไปสอบถามเรื่องนี้แล้ว มีคนเห็นท่านกวนกลับมา พร้อมกับไส้เดือนสองกระบุงจริง ๆ เจ้าคงไม่ร
