บทที่ 204 ได้รับเงินโดยไม่ต้องเอ่ยคำใดสักคำ
“ไม่ใช่ ไม่ใช่” วังหลานโบกมือหลายครั้ง “ตอนนี้ทุกคนในหมู่บ้านบอกว่าเจ้าใจร้าย บอกว่าเพราะเจ้ามาจากต่างถิ่น เจ้าจึงไม่ได้จริงใจกับคนในหมู่บ้าน บางคนถึงกับไปบอกหัวหน้าหมู่บ้าน ให้ไล่เจ้าออกจากหมู่บ้าน ข้าคิดว่าเจ้าโดนรังแกเช่นนี้เพราะข้า ก็เลย…”
“น่าทึ่งมาก พวกเขากล้าแทงข้างหลังกันเช่นนี้” หลี่เยว่หานไม่ได้เลี่ยงคำเลย ทั้งยังพูดด้วยเสียงดัง “เดิมทีข้าคิดว่า ข้าจะไม่ช่วยขายตัวอย่างงานปักของเจ้าแล้ว แต่สุดท้าย ข้าก็ต้องให้ใจคนในหมู่บ้าน ฉะนั้นเจ้าก็แค่ไปทำตัวอย่างงานปักมา แล้วข้าจะช่วยเจ้าขายมันในครั้งต่อไปที่ไปตลาด!”
มีคนสองสามคนแอบฟังอยู่ที่ประตู เพราะคิดว่าวังหลานแอบมาหาหลี่เยว่หาน เพื่อหารือเรื่องอื้อฉาว แต่คาดไม่ถึงเลยว่าจะได้ยินบทสนทนาเช่นนี้
“ทำอันใดกันอยู่! พวกที่ดึกดื่นแล้วยังไม่ยอมนอน แต่แอบมาบ้านคนอื่น ต่างก็เป็นพวกสารเลวที่มีพ่อแต่ไม่มีแม่ทั้งนั้น! ออกไปเดี๋ยวนี้!” เสียงด่าของสะใภ้โจวดังขึ้น แล้วเสียงฝีเท้านอกประตูก็วิ่งหนีกระจายกันไป จากนั้นสะใภ้โจวก็เดินเข้าประตูมา
“น้องหานเยว่ ไม่ต้องกลัว แค่ทำในสิ่งที่เจ้าต้องทำก็พอ คนเหล่านั้นไม่มีสมอง หากมารบกวนเจ้าในครั้งต่อไป ข้าจะด่าแทนเจ้าเอง!” สะใภ้โจวขึ้นชื่อว่าเป็นหญิงปากจัดในหมู่บ้าน นางได้ใช้เวลาร่วมกับหลี่เยว่หานมานาน ในที่สุดก็รู้นิสัยของหลี่เยว่หานดี ทันทีที่เดินเข้าประตูมา ความค
