ิดของนางก็ชัดเจน
“พี่สะใภ้โจว ท่านไม่ได้ลากตัวเองลงไปในน้ำด้วยหรอกหรือ?” วังหลานกำลังจะหลั่งน้ำตา “ข้ารู้สึกผิดกับน้องหานเยว่มากพออยู่แล้ว ไม่อาจปล่อยให้ท่านถูกด่าไปอีกคนได้!”
“เจ้าเคยเห็นข้ากลัวใครบ้างหรือไม่เวลามีเรื่องทะเลาะกัน?” สะใภ้โจวพูดด้วยความมั่นใจ “ข้าขอบอกเจ้าเลยนะวังหลาน ข้าไม่ได้ช่วยเจ้า ข้ากำลังช่วยหานเยว่น้องสาวของข้า นางต้องการช่วยเจ้าขายตัวอย่างงานปัก นั่นเป็นเพราะครอบครัวของเจ้าน่าสงสาร แต่อย่าคาดหวังให้นางช่วยเจ้าขายตลอดเวลา ควรจะได้งานปักโดยเร็วที่สุด แล้วย้ายซูเจี๋ยของเจ้าไปอยู่ที่อำเภอกับเจ้า!”
สะใภ้โจวพูดถูก
ตราบใดที่เจ้าของร้านขายผ้าอวี้เยว่ เต็มใจที่จะจ้างวังหลานเป็นช่างปัก นางก็ย้ายไปอยู่ที่อำเภอได้ ร้านขายผ้าอวี้เยว่มีเรือนซิ่วเหนียง ซึ่งเป็นที่พักให้ช่างปักอาศัยอยู่
อีกทั้งข่งซูเจี๋ยก็ยังเรียนอยู่ในอำเภอด้วย วังหลานจะได้คอยดูแลเขาได้ง่ายขึ้น
“ข้าเข้าใจแล้ว ข้าเข้าใจแล้ว” วังหลานพูดขณะกลั้นน้ำตา แล้วคุกเข่าให้หลี่เยว่หานและสะใภ้โจว “ข้า วังหลาน คิดว่าทั้งชีวิตของข้า จะต้องหลงทางและเต็มไปด้วยความโสมม ข้าเอาแต่คิดว่าหากซูเจี๋ยเรียนจบ ข้าจะฆ่าตัวตายด้วยการกระโดดลงทะเลสาบ แต่วันนี้น้องหานเยว่และพี่สะใภ้โจวเป็นคนปลุกข้าขึ้นมา ข้า วังหลานจะจดจำความเมตตาอันยิ่งใหญ่นี้ไว้ในหัวใจตลอดไป!”
เมื่อพูดจบ นางก็คำนับหลี่เยว่หานและสะใภ้โจวสามครั้ง จากนั้นจึงยืนขึ้นและจากไ
