ป
หลี่เยว่หานถอนหายใจ “พี่สะใภ้โจว ท่านจะให้ข้ายอมรับความนอบน้อมของวังหลานอย่างสนิทใจได้อย่างไร? นี่ไม่ทำให้ข้าดูไม่เหมาะสมหรือ!”
“อันใดกัน เจ้าช่วยนาง นางก็ควรก้มหัวขอบคุณเท่านั้น” สะใภ้โจวพูดพร้อมตบไหล่หลี่เยว่หาน “ข้าได้ยินเรื่องในหมู่บ้านมาทุกอย่างแล้ว ไม่ต้องห่วงว่าพวกผู้หญิงปากมากเหล่านั้นจะพูดจาอย่างไร แค่ทำในสิ่งที่อยากทำ ไม่อยากทำก็แค่ปฏิเสธ!”
“ได้เลย!” หลี่เยว่หานตอบชัดเจน
วันรุ่งขึ้น มีอีกคนมาขอให้หลี่เยว่หานช่วยขายตัวอย่างงานปักให้ แต่กลับถูกหลี่เยว่หานด่ากลับจนวิ่งร้องไห้ออกไป
ในเวลาเพียงวันเดียว หลี่เยว่หานก็มีชื่อเสียงพอ ๆ กับสะใภ้โจวแห่งหมู่บ้านจางหนิง…
พริบตาเดียวก็ถึงวันไปตลาดอีกครั้ง คราวนี้หลี่เยว่หานทำกระบุงสามใบ และตะกร้าสองใบ โดนคิดว่าท่านกวนน่าจะอยากได้ของเหล่านี้ เธอหยิบไม้ท่อนหนึ่งมาทำคานหาม หยิบสินค้าใส่ทั้งสองข้าง เพื่อไปขึ้นเกวียนวัว
ครั้งนี้เธอนำของมามากกว่าครั้งที่แล้ว และลูกอีกสองคน เธอจึงให้ท่านอาหรงหกอีแปะ ท่านอาหรงรู้นิสัยตนดีจึงไม่ปฏิเสธ ทั้งยังช่วยมัดสินค้าให้ดีอีกด้วยจะได้ไม่เกิดปัญหาหากถูกชนกลางทางด้วย
“น้องหานเยว่ ไปตลาดหรือ?” มีคนทักทายหานเยว่ นางเป็นผู้หญิงใจดี
“โอ้! ข้าทำของใช้เอาไว้ เลยวางแผนจะเอาไปแลกเปลี่ยนเป็นเงิน เพื่อนำไปซื้อเสื้อผ้าให้มู่โทวของข้า!” หลี่เยว่หานตอบอย่างเป็นมิตร
ตั้งแต่มู่ชวนมาถึง หลี่เยว่หานก็เรียกเขาว่ามู่โทว มู่โทว
