จนบางครั้งมู่ชวนก็รู้สึกเหมือนเขาชื่อว่ามู่โทวจริง ๆ…
“มู่โทวของเจ้าหล่อเหลา ใส่อันใดก็ดูดีไปหมด!” ท่านป้าด้านข้างเอ่ยชมมู่ชวนโดยไม่ลังเล
“ใช่แล้ว ลูกชายข้าหน้าเหมือนพ่อของเขา ข้าแต่งงานกับพ่อของลูกก็เพราะเขาหน้าตาดี!” หลี่เยว่หานไม่ลังเลที่จะยกย่อง “ฉีต้าจ้วง” ที่ไม่มีอยู่จริง
อย่างไรเสีย คนผู้นี้ก็ไม่มีตัวตนอยู่จริง ว่ากันว่าเขาเสียชีวิตด้วยอาการป่วย จึงไม่อาจกล่าวคำชมเชยเกินจริงได้
เกวียนวัวเต็มอย่างรวดเร็ว เมื่อปราศจากการคุกคามจากแม่ม่ายฉาง หลี่เยว่หานก็รู้สึกว่าท่านอาหรงดูมีความสุขมากขึ้นมากเมื่อเขาขับเกวียน
เมื่อมาถึงอำเภอ หลี่เยว่หานเห็นผู้คนมากมายเดินกันขวักไขว่ จึงเป็นห่วงเด็กทั้งสอง เธอจึงผูกชายกระโปรงกับข้อมือของพวกเขา แล้วเธอก็ถือพวกตะกร้าเดินไปที่ท่าเรือ
ทางแถมนี้เป็นหลุมเป็นบ่อเกินไป ไม่รู้ว่าไม้ท่อนยาวที่เธอจะนำมาแขวนสินค้า หล่นหายไปตั้งแต่เมื่อใด
บนท่าเรือ
หลี่เยว่หานสะกิดพี่ใหญ่คนหนึ่งที่กำลังขนของ “พี่ใหญ่ ท่านรู้หรือไม่ว่าท่านกวนอยู่ที่ไหน? คราวก่อนเขาบอกข้าว่าเขาอยากซื้อของของข้า แล้วบอกให้ข้ามาตามหาเขาที่ท่าเรือ”
หลังจากได้ยินดังนั้น ชายคนนั้นก็มองหลี่เยว่หาน แล้วพูดว่า “เจ้ารออยู่ตรงนี้ก่อน ข้าจะแบกกระสอบข้าวนี้ไปเก็บก่อน แล้วจะเรียกท่านกวนให้”
“ได้เลย ขอบคุณนะพี่ใหญ่!” พูดจบหลี่เยว่หานก็ยัดเหรียญทองแดงสองเหรียญไว้ในมือเขา
ชายคนนั้นไม่ปฏิเสธ เพียงแบกกระสอบข้า
