วจากไป
“ท่านแม่ นี่คือท่าเรือหรือขอรับ?” มู่ชวนมองฝูงชนด้วยความประหลาดใจ “นี่เป็นครั้งแรกที่ข้าได้มาเห็น นั่นเรือหรือเปล่า? เรือที่สามารถว่ายบนผิวน้ำได้หรือขอรับ?”
“เรือเรียกว่าแล่นบนน้ำ ไม่ใช่ว่ายน้ำ เจ้าเรียนมาเสียเปล่าแล้ว!” หลี่เยว่หานพูดติดตลก
มู่ชวนอับอาย เขาหน้าแดงทันที “นี่เป็นครั้งแรกที่ข้าได้เห็น จึงรู้สึกแปลกมาก!”
“พี่ชายอับอายมาก!” หลิงซียืนเขย่งเท้า แล้วแหย่หน้ามู่ชวนด้วยรอยยิ้ม มู่ชวนทำสีหน้าจริงจังทันที
“ข้าไม่ได้อับอาย! เสี่ยวหลิงตังพูดเหลวไหลไม่ได้นะ!”
“ใช่แล้ว ใช่แล้ว หน้าของพี่ชายแดงไปหมดแล้ว~” หลิงซีรู้สึกตื่นเต้นมาก ที่ได้เห็นท่าเรือเป็นครั้งแรก แต่สุดท้ายด้วยความที่ยังเป็นเด็กอยู่ คำเดียวที่พูดเมื่อเห็นสิ่งแปลกใหม่ก็คือ “ว้าว! ว้าว!”
หลี่เยว่หานไม่ได้รอนานเกินไป ท่านกวนก็ออกมาพอเธอ
“ท่านกวน ครั้งล่าสุดที่ท่านบอกว่า…” หลี่เยว่หานพูดด้วยรอยยิ้มยังไม่ทันพูดจบ ท่านกวนก็คุกเข่าลง แล้ววางเหรียญสองเหรียญไว้ในมือของหลิงซี
จากนั้นเขาก็ยืนขึ้น ท่ามกลางสายตางุนงงของหลี่เยว่หาน แล้วพูดว่า “เจ้าไม่จำเป็นต้องให้เงินเล็ก ๆ น้อย ๆ แก่ผู้อื่นเมื่อมาหาข้า เจ้าเป็นผู้หญิง แทบจะไม่สามารถอยู่รอดได้ด้วยตัวเองอยู่แล้ว ดังนั้นอย่าทำเช่นนี้อีก”
“เจ้าค่ะ… เจ้าค่ะ…” หลี่เยว่หานพยักหน้าด้วยความสับสน
“ครั้งนี้เป็นสินค้าใหม่ที่เจ้าทำหรือ?” ท่านกวนจ้องมองตะกร้าและกระบุงที่หลี่เยว่หานวางไว้ข
