บทที่ 203 ทีละคน
“เหตุใดถึงบอกว่าลูกชายของข้าทำให้คนอื่นขายหน้า?” หลี่เยว่หานงุนง “แม่นางซินเอ๋อร์อยากให้ข้าช่วยนางขายตัวอย่างงานปัก ลูกชายของข้าก็บอกไปแล้วว่าให้แม่ของนางมากับข้าได้ เหตุใดบอกว่าเป็นการทำให้นางอับอาย? อย่าคิดว่าเจ้าจะรังแกลูกชายของข้าได้ เพียงเพราะเจ้าโตกว่าและแข็งแรงกว่า!”
“ไปถามผู้หญิงในหมู่บ้านดูสิ ว่ามีใครเก่งงานปักมากกว่าวังหลาน!” ชายหนุ่มโมโห “ข้า เนี่ยเตอเป่ารู้เรื่องที่ทุกคนต่างก็รู้ ลูกชายของท่านพูดประสมโรงด้วยเช่นนี้ ไม่ใช่การกลั่นแกล้งซินเอ๋อร์หรือ! ท่านไม่ช่วยซินเอ๋อร์ แต่กลับช่วยวังหลาน! ช่างยุติธรรมเหลือเกิน!”
“ข้าแปลกใจมาก เจ้าเป็นอันใดกับจ้าวซินเอ๋อร์ เจ้ากังวลมากจนต้องมายืนหยัดเพื่อนาง ซ้ำยังดุลูกชายของข้าที่เป็นเด็กอายุเจ็ดขวบ เจ้าไม่อับอายบ้างหรือ? เจ้าไม่รู้สึกละอายใจบ้างหรือ?” หลี่เยว่หานก็โกรธเช่นกัน “เดิมทีข้าคิดว่าหากพี่วังหลานสามารถหางานเป็นช่างปักได้ นางคงจะสามารถหาเงินค่าเล่าเรียนของซูเจี๋ยได้ จากสิ่งที่เจ้าพูด ดูเหมือนว่าเจ้าจะไม่อยากให้ครอบครัวข่งมีชีวิตที่ดีขึ้นใช่หรือไม่?”
หลังจากได้ยินสิ่งที่หลี่เยว่หานพูดแล้ว เนี่ยเตอเป่าก็รู้สึกว่าตนทำเช่นนี้ไม่เหมาะสม แต่เมื่อเขาคิดถึงจ้าวซินเอ๋อร์ที่ร้องไห้วิ่งหนีไปเมื่อครู่นี้ เขาก็ยังไม่ยอมแพ้ “ข้าไม่สนใจอยู่แล้ว หากท่านช่วยแม่ม่ายวังขายตัวอย่างงานปัก ก็ต้องช่วยแม่นางซินเอ๋อร์ด้วย!”
“เจ้าไม่มีเ
