บทที่ 201 แม่ม่ายต่ำต้อยกำลังรังแกคนอื่น!
ตวนอู่และจงชิวพามู่ชวน นั่งโต้ลมหนาวบนรถม้ามายังหมู่บ้านจางหนิง ทุกคนต่างสงสัยว่าสองพี่น้องคู่นี้นำข่าวดีอันใดมาให้หลี่เยว่หาน
หลี่เยว่หานคิดว่าจะยังคงอาศัยอยู่ในหมู่บ้านจางหนิงต่อไป นางจึงนำน้ำตาลครึ่งจินและหมูครึ่งจินใส่ห่อ แล้วพามู่ชวนกับหลิงซีไปที่บ้านของหัวหน้าหมู่บ้านอวี๋
“เอ๊ะ นี่น้องหานเยว่ไม่ใช่หรือ” ภรรยาของหัวหน้าหมู่บ้านอวี๋ กำลังดูแลสวนผักที่บ้านอยู่พอดี เมื่อนางเห็นหลี่เยว่หานมาที่บ้านพร้อมเด็กสองคน นางก็อดแปลกใจไม่ได้ “เด็กคนนี้… คือลูกชายที่หายตัวไปของเจ้าหรือ?”
หลังจากได้ยินดังนั้น หลี่เยว่หานก็พยักหน้าด้วยสีหน้ายินดี “ใช่แล้ว ข้าขอให้พี่น้องของข้าในอำเภอช่วยกันตามหา ปรากฏว่าเด็กคนนี้เคยล่าสัตว์กับพ่อของเขา จึงรู้ทิศทาง และมุ่งหน้าไปทางเหนือทันเวลา ตอนที่พวกเขาไปตามหาพอดี จึงได้กลับมาอยู่กับข้าอีกครั้ง!”
หลังจากพูดจบ หลี่เยว่หานก็ดึงมือมู่ชวน “มู่โทว เรียกท่านป้าสิลูก!”
“สวัสดีขอรับท่านป้า ข้าชื่อฉีมู่โทว ปีนี้ข้าอายุเจ็ดขวบแล้วขอรับ” มู่ชวนเป็นเด็กที่สุภาพมาก หลี่เยว่หานได้ให้คำแนะนำไว้แล้ว เขาจึงไม่มีอาการตื่นตกใจ และแนะนำตัวเองทันทีที่อ้าปากพูด
พี่อวี๋มีลูกชายสามคนและลูกสาวสองคน แต่เนื่องจากพวกเขาเป็นลูกของหัวหน้าหมู่บ้าน พวกเขาจึงซนมาก นางไม่เคยเห็นเด็กชายที่สุภาพ และไม่ส่งเสียงดังเช่นนี้มาก่อน นางจึงชอบเขามากทันที “ดูส
