บทที่ 200 พูดคุยกันเรื่อยเปื่อย
หลังจากได้ฟังคำพูดของจงชิวแล้ว หลี่เยว่หานก็สงบลง
“ถ้าเช่นนั้น… ก็เอาตามที่พวกเจ้าบอกแล้วกัน” หลี่เยว่หานลังเลอยู่นาน ก่อนที่จะพยักหน้า “แต่พวกเจ้าต้องช่วยข้าหาเมิ่งฉีฮ่วนให้พบ และข้าจะขอบคุณพวกเจ้ามาก!”
หลังจากได้ยินดังนั้น ตวนอู่และจงชิวก็คลี่ยิ้มจริงใจ “ขอบคุณอันใดกัน พี่หญิงหาได้เป็นคนนอกไม่! เราเป็นพี่น้องกัน ย่อมต้องช่วยเหลือซึ่งกันและกันขอรับ”
ข่าวตวนอู่และจงชิว พบลูกชายของแม่ม่ายหานเยว่ แพร่ไปทั่วหมู่บ้านอย่างรวดเร็ว เพราะเมื่อพวกเขาพามู่ชวนมาที่นี่ พวกเขาไม่เคยคิดที่จะปกปิดชาวบ้าน แต่กลับให้มู่ชวนนั่งรับลมหนาวบนรถม้าอย่างเปิดเผย
ตวนอู่ยังกล่าวอีกว่า นี่เป็นวิธีเดียวที่จะทำให้ทุกคนเชื่อมากขึ้น ซึ่งมู่ชวนก็ต้องนั่งโต้ลมหนาวมาตลอดทาง…
เมื่อมู่ชวนกลับมาแล้ว หลิงซีก็กลับมามีสีหน้าซุกซนเหมือนเดิม เมื่อเห็นว่าสองพี่น้องมีความสุขกันเพียงใด หลี่เยว่หานก็ล้มเลิกความคิดที่จะขึ้นไปบนภูเขา แล้วนำเนื้อที่ได้มาเมื่อวานนี้ออกมาทำอาหาร
สองพี่น้องตวนอู่และจงชิว กินอาหารราวกับว่าไม่ได้กินมาแปดร้อยชาติ ส่วนมู่ชวนก็ไม่ยอมน้อยหน้าเช่นกัน
ในขณะที่รับประทานอาหาร เขายังบ่นด้วยว่าฝีมือทำอาหารของเมิ่งฉีฮ่วนนั้นแย่เพียงใด และเขาคิดถึงอาหารฝีมือหลี่เยว่หานมากเพียงใด
หลังจากได้ยินดังนั้น หลี่เยว่หานก็ทั้งรู้สึกเศร้าและอยากจะหัวเราะไปพร้อม ๆ กัน
หลังอาหารกลางวัน สองพี่น้อ
