บทที่ 199 มู่ชวนมาแล้ว!
หลี่เยว่หานปลอบหลิงซีจนถึงกลางดึก เด็กหญิงตัวน้อยร้องไห้หนักมากจนหมดแรง ก่อนจมสู่ห้วงนิทราไปด้วยความเหนื่อยล้า
เมื่อมองเปลือกตาบวมแดงของนาง หลี่เยว่หานก็ถอนหายใจ แล้วหยิบผ้าชุบน้ำอุ่นวางลงบนเปลือกตาของหลิงซี
หากเด็กน้อยน่ารักคนนี้ต้องร้องไห้อีกในวันพรุ่งนี้ เห็นทีดวงตาจะโปนเป็นตาปลาทองเป็นแน่
หลังจากดับตะเกียงน้ำมัน และกอดหลิงซีตัวน้อยไว้ในอ้อมแขนแล้ว หลี่เยว่หานก็ผลอยหลับไป
ในตอนเช้า เมื่อหลี่เยว่หานลืมตาตื่นขึ้นมา นางก็เห็นดวงตากลมโตสีดำของหลิงซีจ้องมองอยู่
“ท่านอาหญิงตื่นแล้ว!” หลิงซีพูดพร้อมยกมือขึ้นสัมผัสใบหน้าของหลี่เยว่หานด้วยรอยยิ้มน่ารัก “ท่านอาหญิงงดงามยิ่งนักขณะนอนหลับ”
เมื่อได้ยินคำพูดประจบของนาง หลี่เยว่หานก็อดเย้าแหย่นางไม่ได้ ด้วยการพูดว่า “หลิงซีดูเหมือนลูกหมูตัวน้อยเช่นกันตอนหลับ”
เมื่อได้ยินเช่นนี้ หลิงซีก็ทำหน้าบูดบึ้งไม่พอใจ และอยากจะเอ่ยบางอย่างเพื่อตอบโต้ แต่ด้วยเหตุผลบางอย่าง นางจึงไม่ได้พูดออกไป
“ล้อเล่นนะ ลูกหมูตัวน้อยจะน่ารักเท่าหลิงซีตัวน้อยได้อย่างไรเล่า” หลี่เยว่หานพูด พร้อมเอื้อมมือไปจิ้มแก้มกลมนุ่มนิ่มของหลิงซีด้วยรอยยิ้ม “แม่กำลังจะลุกไปทำอาหารเช้าให้ทาน เสี่ยวหลิงตังจะตื่นตอนนี้เลยหรือว่าจะนอนต่ออีกสักพักก่อนดี?”
“ข้าอยากช่วยท่านแม่ทำอาหารเช้าเจ้าค่ะ!” หลิงซีตอบ แล้วลุกจากเตียงไปแต่งตัวอย่างรวดเร็ว
ยังคงเป็นเวลาเช้าตรู่ กลิ่น
