น้ำค้างยังคงลอยอ้อยอิ่งอยู่ในอากาศ หลี่เยว่หานบิดขี้เกียจอยู่ในลานหน้าบ้าน แล้วพาหลิงซีตัวน้อยไปที่ห้องครัว เพื่อตักน้ำมาใช้สำหรับทำความสะอาด จากนั้นก็เริ่มจุดไฟเตรียมปรุงอาหาร
วันนี้ไม่มีเหตุการณ์เกิดขึ้นมากนัก แต่หลี่เยว่หานกระสับกระส่าย อยากจะไปสำรวจภูเขา
ด้วยเหตุผลบางอย่าง เธอมักจะรู้สึกใกล้ชิดกับภูเขา และรู้สึกว่ามันเป็นสถานที่ที่เต็มไปด้วยสมบัติ ไม่ว่าจะอยู่ในหมู่บ้านเฮยถู่ หมู่บ้านไป๋อวิ๋น หรือหมู่บ้านจางหนิงในปัจจุบัน หลี่เยว่หานก็ชอบที่จะขึ้นไปบนภูเขาเสมอ
หลังจากที่ทั้งสองรับประทานอาหารเช้าแล้ว หลี่เยว่หานก็แบกตะกร้าพาหลิงซีไปเปิดประตูบ้าน แต่ทันใดนั้น ทั้งคู่ก็ตกตะลึง
“มู่… มู่ชวนหรือ?”
มีรถม้าจอดอยู่นอกประตู มีชายหนุ่มสองคนอยู่บนรถม้า ซึ่งก็คือตวนอู่และจงชิว คนที่นั่งอยู่ระหว่างพวกเขาคือเด็กชายคนหนึ่ง เมื่อมองใกล้ ๆ ก็เห็นว่าเป็นมู่ชวน!
“เข้ามาคุยกันก่อน!” หลี่เยว่หานรู้ว่าข้างนอกไม่เหมาะที่จะพูดคุย เธอจึงเชิญตวนอู่และจงชิวเข้ามาด้วยกัน ปิดประตูบ้านแล้วถามด้วยเสียงแผ่วเบา “มู่ชวน เหตุใดเจ้าถึงมาที่นี่ มีเรื่องอันใดเกิดขึ้นที่หมู่บ้านไป๋อวิ๋นหรือ?”
หลังจากได้ยินเช่นนั้น มู่ชวนก็ยิ้มแล้วตอบว่า “ไม่มีขอรับ หมู่บ้านไป๋อวิ๋นปกติดี”
“แล้วเหตุใดท่านอาของเจ้าถึงส่งเจ้ามาที่นี่?” หลี่เยว่หานถามอีกครั้ง
“เพราะคนเหล่านั้นมาถึงหน้าประตู” มู่ชวนมีสีหน้าเข้มขึ้น “ในตอนแรกมีเพียงไม่กี่
