คนที่แสร้งทำเป็นเป็นพ่อค้า มาเดินเตร่ทั่วหมู่บ้าน มีอยู่ครั้งหนึ่งเมื่อข้ากลับจากโรงเรียน ก็มีคนเดินสะกดรอยตามข้า เมื่อท่านอาเมิ่งทราบ ก็ปล่อยข่าวว่าข้าเป็นไข้ทรพิษ แล้วให้หนีมาเหมือนที่ท่านทำขอรับ”
หลังจากได้ฟังคำพูดของมู่ชวน หลี่เยว่หานก็รู้สึกเป็นทุกข์ นางดึงตัวจงเจิ้งมู่ชวนมาใกล้ ๆ แล้วมองหน้าเขา ขณะรู้สึกอยากร้องไห้ “ข้าไม่ได้เจอเจ้ามานานกว่าสองเดือนแล้ว เจ้าสูงขึ้นและผอมลง เจ้าคงทนทุกข์ทรมานมาตลอดทาง ข้าจะไปหาอะไรมาให้เจ้ากินเดี๋ยวนี้!”
“ข้ากินแล้วขอรับ!” มู่ชวนรีบคว้ามือหลี่เยว่หานไว้ “ท่านอาหญิงไม่อยากรู้หรือขอรับ ว่าท่านอาเป็นอย่างไรบ้าง?”
หลังจากได้ยินเช่นนั้น หัวใจของหลี่เยว่หานก็เต้นรัว “เกิดอันใดขึ้นกับท่านอาของเจ้า?”
“ท่านอาหายตัวไปแล้วขอรับ” มู่ชวนตอบสั้น ๆ “แผนเดิมระหว่างข้ากับท่านอา คือข้าจะต้องรอเขาที่เมืองหลิวชิงก่อน แล้วท่านอาก็จะมาหาข้า หลังจากที่จัดการทุกอย่างในหมู่บ้านไป๋อวิ๋นเสร็จแล้ว แต่ข้ารอมาสามวันเต็มแล้ว ท่านอาก็ยังไม่มา ในที่สุดคุณชายใหญ่เวินก็บอกข้าว่า ท่านอาหายตัวไปแล้ว จากนั้นเขาก็รีบหารถม้าให้เร็วที่สุด เพื่อส่งข้าไปที่อำเภอหวาซี แล้วข้าก็ได้พบพี่ตวนอู่กับพี่จงชิว จากนั้นพวกเขาก็พามาพบท่านอาหญิงและหลิงซีขอรับ”
“เจ้า… เจ้าบอกว่า… เมิ่งฉีฮ่วนหายตัวไปงั้นหรือ?” หลี่เยว่หานไม่อยากจะเชื่อ “เขาไม่ใช่คนแข็งแกร่งมากที่สุดหรอกหรือ? เขาจะหายตัวไปได้อย่างไร?
