หตุผลหรือ?” หลี่เยว่หานหรี่ตาลง หลิงซีที่มองหลี่เยว่หาน ก็รู้ว่าท่านอาหญิงของนางจะต้องโกรธแน่!
“ข้ามีเหตุผล!”
หลี่เยว่หานยิ้ม “เจ้ามีเหตุผลหรือ? แล้วเจ้ามีความคิดอย่างไรกับกฎหมายของแคว้นตงหานล่ะ? หากข้าส่งเจ้า เนี่ยเตอเป่าไปศาลาว่าการท้องถิ่นจะเป็นเช่นไร? โอ้ เจ้าเป็นคนที่มีเหตุผล และเจ้าคิดว่าทำเช่นนั้นมีเหตุผลแล้วใช่หรือไม่? อีกอย่างคือ เจ้าได้ให้ความสำคัญแก่หัวหน้าหมู่บ้านบ้างหรือเปล่า ตอนที่พูดเช่นนั้นเมื่อครู่นี้? พูดให้จริงจังกว่านี้ว่าเจ้าให้ความสำคัญกับฮ่องเต้บ้างหรือไม่?”
“เจ้าคงไม่ได้คิดจะกบฏใช่หรือไม่!”
หลี่เยว่หานกล่าวโทษเกินความจริง เธอไม่เชื่อว่าเนี่ยเตอเป่าจะกล้ายอมรับจริง ๆ
แน่นอนว่าเนี่ยเตอเป่าพูดไม่ออกเพราะหลี่เยว่หาน แล้วจากไปด้วยความโกรธ
ชาวบ้านที่อยู่รอบตัว ชี้ไปที่แผ่นหลังของเขา แล้วพูดคุยกัน
“เนี่ยเตอเป่าคงรักจ้าวซินเอ๋อร์สุดหัวใจจริง ๆ เขาถึงกับกล้ากล่าววาจาแย่เช่นนั้นออกมาได้”
“นั่นน่ะสิ เนี่ยเตอเป่าอายุยี่สิบปีและยังไม่ได้แต่งงาน เพราะเขาหลงรักจ้าวซินเอ๋อร์ เขาจึงไม่ยอมให้แม่จับเขาแต่งงาน!”
“โอ้โห เนี่ยเตอเป่าคนนี้ไม่รู้ดีชั่วจริง ๆ นางหานมีความกระตือรือร้นมาก เมื่อเห็นว่าเด็กหนุ่มซูเจี๋ยกำลังขายตัวอย่างงานปักจึงไปช่วยเขา จนตอนนี้ดีขึ้นแล้ว แต่ในสายตาของจ้าวซินเอ๋อร์กับเนี่ยเตอเป่า กลับเห็นว่านางจำเป็นต้องช่วยจ้าวซินเอ๋อร์ด้วยอีกคน!”
“นั่นน่ะสิ นางหานไม่ต้
