องกลัว! เราทุกคนอยู่ร่วมหมู่บ้านเดียวกัน จึงควรมีเหตุผล ไม่ต้องไปโต้เถียงกับพวกเขาหรอก!”
หลี่เยว่หานไม่ได้คิดจะโต้เถียงกับพวกเขา แต่อารมณ์ดี ๆ ของเธอในวันนี้พังทลายลงหมดแล้ว เธอรู้สึกหงุดหงิด หลังจากขอบคุณทุกคนแล้ว เธอก็พาเด็กทั้งสองกลับบ้าน
เมื่อกลับถึงบ้าน ทันทีที่ปิดประตู ก็มีเสียงคนเคาะประตู
“พี่หาน พี่หานอยู่บ้านหรือเปล่า? ข้าชื่อเย่จิงจิง พี่หาน อยู่บ้านหรือเปล่า?”
เมื่อได้ยินเสียงของเด็กสาวข้างนอก หลี่เยว่หานก็ขมวดคิ้ว
เธอรู้จักเย่จิงจิง ลูกสาวคนเดียวของตระกูลเย่ เกิดมาพร้อมกับรูปร่างหน้าตาที่โดดเด่นมาก และทักษะการเย็บปักถักร้อยของนาง อาจกล่าวได้ว่าโดดเด่นในหมู่เพื่อนฝูงของนางในหมู่บ้าน
“ข้าเดาว่านางมาที่นี่เพื่อขอให้ท่านแม่ช่วยขายตัวอย่างงานปักอีกแล้ว” มู่ชวนขมวดคิ้ว ขณะบ่นพึมพำ แล้วมองหลี่เยว่หาน “ท่านแม่ หากเราไม่ตอบ เราก็แสร้งทำเป็นว่าเราไม่อยู่บ้านเลยสิขอรับ”
“ช่างเถิด แม่นางเย่เป็นคนสุภาพ ไปเปิดประตูดูกันเถอะ” หลี่เยว่หานพูดแล้วถอนหายใจ ก่อนเปิดประตู
เมื่อเย่จิงจิงเห็นประตูเปิด นางก็ดีใจทันที แล้วพูดว่า “พี่หานเปิดประตูแล้ว ข้าอยากจะขอให้ท่านช่วยข้านำตัวอย่างงานปักไปขายที่อำเภอให้ได้เงินมาบ้าง ไม่ต้องกังวล ข้าจะจ่ายเงินตอบแทนการทำงานหนักให้ท่าน แต่ขอแค่ให้เถ้าแก่เขียนบันทึกถึงข้าด้วย ว่าขายได้ราคาเท่าไหร่”
หลังจากได้ยินเช่นนั้น หลี่เยว่หานก็ถอนหายใจ “แม่นางจิงจิง ไม่ใช
