ู้หรอกว่าไส้เดือนของเจ้า ทำให้ท่านกวนจับปลาได้เจ็ดสิบหรือแปดสิบจินได้!”
หลี่เยว่หานคิดว่าท่านกวนพูดเล่น เธอไม่คาดคิดว่ามันจะเป็นเรื่องจริง จึงอดตกตะลึงไม่ได้ “เยอะมาก!”
“ใช่หรือไม่เล่า ร้านอาหารของเขาจัดงานเลี้ยงอาหารจานปลาเป็นเวลาหลายวัน มีขุนนางหลายคนในอำเภอของเราไปงานเลี้ยงนั้น แม้แต่คุณชายสองกับคุณชายสามของเราก็ยังรีบออกจากเมืองหลวง เมื่อได้ยินข่าวนี้ด้วย!”
หลังจากได้ยินดังนั้น หลี่เยว่หานก็ขมวดคิ้ว แต่ยังคงมีรอยยิ้มบนใบหน้า “งานเลี้ยงอาหารจานปลาของท่านกวน มีชื่อเสียงถึงเพียงนั้นเลยหรือ?”
“แน่นอน ทุกคนทั่วแดนไกลรู้ดีว่าร้านอาหารสกุลกวน มีชื่อเสียงมากที่สุดด้านสุราและอาหารจานปลา เพียงแต่งานเลี้ยงอาหารจานปลานั้นต้องใช้ปลามากเกินไป ยากที่จะหามาได้ จึงจัดปีละสองสามครั้งเท่านั้น”
หลี่เยว่หานจดจำคำพูดสบาย ๆ ของเจ้าของร้านไว้
หลังเก็บสัญญาจ้างงานไว้ในแขนเสื้อแล้ว หลี่เยว่หานก็ไปซื้ออาหารปรุงสำเร็จในอำเภอ ก่อนกลับไปที่หมู่บ้านจางหนิงก่อนเที่ยง ทันทีที่เก็บของกลับบ้าน ก็รีบมุ่งหน้าไปบอกข่าวดีให้วังหลาน โดยไม่หยุดพัก
