ขอบตานางก็เริ่มร้อนผ่าวอีกครั้ง
“เอ๊ะ คนนี้มาถึงก็ไม่ยอมบอกใครเลยว่ามาแล้ว!” หลี่เยว่หานต้องการช่วยวังหลาน ปรับปรุงความสัมพันธ์กับทุกคนในหมู่บ้าน เมื่อนางเห็นวังหลาน นางจึงจูงเข้าประตูมา กดไหล่ให้นางนั่งลง แล้วเดินไปหยิบเก้าอี้ในบ้านออกมานั่งด้วย
“พี่วังหลาน มีตัวอย่างงานปักใหม่ให้ดูหรือ?” แรงกดดันของสะใภ้โจวแข็งแกร่งมาก จนวังหลานรู้สึกอึดอัดขณะนั่งอยู่ตรงนั้น หลี่เยว่หานเริ่มพูดคุยกับนางทันทีที่นั่งลง
“ใช่…ใช่…” วังหลานพูดด้วยความประหม่า “อยากจะให้เจ้าช่วยดู… ไม่รู้ว่าจะใช้ได้หรือเปล่า…”
หลังจากได้ยินดังนั้น หลี่เยว่หานก็ไม่สุภาพ นางเอื้อมมือไปหยิบลวดลายการปักทั้งสองแบบที่วังหลานเพิ่งทำมาดู แล้วยื่นไปให้พี่โจวดู แล้วพูดว่า “พี่สาว ข้าไม่ค่อยรู้เรื่องงานเย็บปักถักร้อย ท่านช่วยข้าดูหน่อย ข้าคิดว่ามันค่อนข้างสวย!”
สะใภ้โจวเหลือบมอง จากนั้นก็มองอีกครั้ง แล้วก็มองอีกครั้ง ไม่นานก็ถึงกับวางเมล็ดแตงโมในมือลง แล้วหยิบตัวอย่างงานปักจากมือของหลี่เยว่หานไปดู “ลวดลายปักนั้นประณีต สีก็สดใส งดงามนัก!”
พูดจบ สะใภ้โจวก็เหลือบมองวังหลานที่นั่งอยู่ข้าง ๆ แล้วพูดว่า “ฝีมือของเจ้าเรียกได้ว่าไม่เป็นสองรองใคร ต่อไปชีวิตเจ้าจะดีขึ้นแน่นอน!”
“จริงหรือ…” นี่เป็นครั้งแรกที่วังหลานเห็นสะใภ้โจวเป็นเช่นนี้ หญิงร้ายกาจที่คนเล่าลือกัน ตอนนี้กลับยิ้มให้ นางจึงรู้สึกตื้นตันใจไปพักหนึ่ง
หากหลี่เยว่หานเอ่ยชมนาง วั
