้นจับข้ามัดไว้” ข่งซูเจี๋ยพูดขณะจ้องมองแม่ม่ายฉางที่กำลังนั่งอยู่บนพื้น ด้วยสายตาดุร้าย “นางยังบอกอีกว่าวันนี้จะลากท่านน้าหานให้เดือดร้อนไปด้วยให้ได้ บอกว่าไม่ชอบท่านน้าหานมานานแล้ว ซ้ำยังบอกอีกว่าแม่ม่ายที่สามีเพิ่งตายอย่างท่านน้าหาน เป็นที่ต้องการมากที่สุด… และพูดถ้อยคำโสมมน่ารังเกียจอีกมากมาย ข้าไม่อาจพูดได้!”
หลังจากที่ทุกคนได้ฟังดังนั้น ก็ย่อมรู้ว่าเกิดอันใดขึ้น และอดไม่ได้ที่จะเริ่มพุ่งเป้าไปที่แม่ม่ายฉาง
“โชคดีที่ท่านแม่ฟื้นมาเห็นว่าข้าถูกมัดไว้ ข้าบอกนางว่าท่านน้าหานอาจตกอยู่ในอันตราย พวกเราก็เลยรีบมากันทั้งคู่ขอรับ!”
ด้วยความที่ข่งซูเจี๋ยเป็นหนอนหนังสือ คำพูดของเขาจึงชัดเจนและมีเหตุผล เขายังเหยียดมือออกไป เผยให้เห็นรอยจากการถูกมัดด้วยเชือกบนข้อมือ เมื่อทุกคนมองไปที่วังหลานอีกครั้ง ก็เห็นรอยเท้ามากมายบนตัวนาง ที่แก้มของนางก็แดงเป็นปื้น เห็นได้ชัดว่ามีรอยข่วนด้วย
“เรื่องก็เป็นเช่นนั้น ท่านลุงหัวหน้าหมู่บ้านโปรดให้ความยุติธรรมด้วยขอรับ!”
“เจ้าพูดเหลวไหล! เจ้าเด็กที่ถูกนังโสเภณีเลี้ยงมา! ข้าไม่ได้ทำเรื่องเช่นนั้น!” น้ำเสียงของแม่ม่ายฉางค่อนข้างตื่นตระหนก สุดท้ายแล้ว บางเรื่องสามารถแอบทำได้ แต่เมื่อถูกนำมาเปิดเผย ก็ไม่ต่างอันใดกับการถูกจับแก้ผ้าในที่สาธารณะ แม้ว่าวันนี้นางจะรอดพ้นโทษไปได้ แต่นางก็ไม่อาจฝืนอยู่ในหมู่บ้านจางหนิงได้อีกแล้ว
ข่งซูเจี๋ยไม่สนใจคำด่าทอของแม่ม่ายฉางเลย
