บทที่ 193 คนคิดเพ้อฝันเกินไปมักได้เงินน้อย
หลิงซีไม่ปฏิเสธ หลังจากบอกลาหลี่เยว่หานแล้ว นางก็บอกให้หลี่เยว่หานดูแลตัวเองด้วย จากนั้นก็จับมือข่งซูเจี๋ยเดินจากไป
เมื่อเห็นแผ่นหลังของเด็กทั้งสองเดินจากไป หลี่เยว่หานก็เผยรอยยิ้มอ่อนโยน
เธอเห็นตอนอยู่บนเกวียน ถึงแม้ว่ารูปแบบการปักที่ข่งซูเจี๋ยนำออกมานั้นจะงดงามมาก แต่ก็ดูไม่เหมือนว่าเพิ่งถูกทำขึ้นมา อาจเป็นไปได้ว่าข่งซูเจี๋ย ต้องการช่วยให้แม่ของเขากอบกู้ชื่อเสียงกลับคืนมา เขาจึงไปหาตัวอย่างงานปักที่นางทำไว้ในอดีต เพียงเพื่อประกาศให้ทุกคนทราบว่าต่อไปแม่ของเขาจะหาเงินมาเลี้ยงดูเขาด้วยการปักผ้า และนางจะไม่ถูกคนอื่นตราหน้าว่าเป็น ‘โสเภณี’ อีกต่อไป!
แม้จะอายุยังน้อย แต่เขาก็ดูเป็นผู้ใหญ่เกินตัว ความคิดของเขาละเอียดอ่อนพอ ๆ กับมู่ชวน หลี่เยว่หานจึงมองเด็กคนนี้ด้วยความนับถือ
เพราะเด็กชายอายุเจ็ดแปดขวบส่วนใหญ่มักจะทำตัวดื้อรั้นน่ารำคาญ เหมือนเด็กผู้ชายคนอื่น ๆ ในหมู่บ้าน ไม่ว่าจะไปโรงเรียนหรือไม่ก็ไม่มีใครต้องกังวล แต่เมื่อเห็นข่งซูเจี๋ยที่คล้ายกับมู่ชวนมาก หลี่เยว่หานก็รู้สึกเอ็นดูอยู่ในใจ
ส่วนหลิงซีเองก็คิดเช่นเดียวกัน นางจึงยอมติดตามข่งซูเจี๋ยอย่างเชื่อฟัง
หลังจากเข้ามาในเมืองแล้ว หลี่เยว่หานก็มองดูเขตที่เจริญรุ่งเรืองแห่งนี้
เมื่อเปรียบเทียบกับอำเภอหย่งอันแล้ว อำเภอหวาซีมีขนาดใหญ่กว่า และเจริญพอ ๆ กับเมืองหลิวชิง
ไม่รู้ว่าเพราะกำลังจะเดินไปต
