สามารถขายได้ เงินจะน้อยลงก็ไม่สำคัญขอรับ!”
“หากเจ้าพูดเช่นนั้น ข้าต้องขายให้เจ้าในราคาที่ดีเสียแล้ว” พูดจบ หลี่เยว่หานก็บอกให้ข่งซูเจี๋ยดูแลหลิงซีให้ แล้วเดินเข้าไปในร้านขายผ้า
ร้านขายผ้าอวี้เยว่ในอำเภอหวาซี มีขนาดใหญ่กว่าร้านในเมืองหลิวชิง และมีลูกค้ามากกว่าด้วย หลี่เยว่หานเดินเตร่อยู่ด้านในเป็นเวลานาน ก่อนที่จะพบเจ้าของร้าน
เมื่อเจ้าของร้านได้ยินว่านางมาที่นี่เพื่อขายตัวอย่างงานปักก็ชวนนางไปที่โต๊ะใกล้ ๆ
หลังจากพิจารณารูปแบบการปักของหลี่เยว่หานแล้ว เจ้าของร้านก็ส่ายหน้าปฏิเสธ “เจ้าน่าจะไปอยู่กับเด็กชายตัวเล็กที่เพิ่งมาไม่นานนี้ ข้าได้บอกเขาไปแล้วว่าลายปักเช่นนี้ล้าสมัย เรารับไว้ไม่ได้”
“ท่านลองดูตะเข็บเหล่านี้ให้ดี” หลี่เยว่หานพูดด้วยรอยยิ้ม “ร้านขายผ้าอวี้เยว่ของท่านเป็นร้านใหญ่ ท่านน่าจะมีช่างปักจำนวนมาก ข้ามาวันนี้ไม่เพียงแต่เพื่อขายตัวอย่างงานปักนี้ให้ท่านเท่านั้น แต่ยังอยากแนะนำให้ท่านได้รู้จักช่างปักฝีมือดีด้วย”
หลังจากได้ยินดังนั้น เจ้าของร้านก็พิจารณาตะเข็บบนตัวอย่างงานปักอย่างละเอียด จากนั้นพยักหน้าและชมเชย “ทักษะการปักของช่างปักคนนี้ยอดเยี่ยมมาก ดีกว่าช่างปักระดับสองของร้านเรา ว่าแต่เจ้าเป็นคนปักหรือเปล่า?”
