“สงสารอันใดกัน แต่ละคนก็เลือกเดินไปในเส้นทางของตัวเอง มีคนมากมายอยากช่วยนาง แต่นางกลับไปเข้าร่วมกับนังหญิงชั่วฉาง จึงไม่มีใครทำอันใดได้” เมื่อสะใภ้โจวพูดจบ นางก็ยื่นมือออกไปช่วยจับข่งซูเจี๋ยที่พยายามปีนขึ้นมาบนเกวียนด้วยรอยยิ้ม “ซูเจี๋ยไปสำนักศึกษาคนเดียวอีกแล้วหรือ?”
หลังจากที่ข่งซูเจี๋ยขึ้นเกวียนมาได้แล้ว อันดับแรกเขาขอบคุณสะใภ้โจว จากนั้นลูบรอยยับบนเสื้อผ้าของตน ก่อนจะนั่งลงอย่างเรียบร้อย “ขอรับ”
สะใภ้โจวดูเหมือนจะชินแล้วที่เห็นข่งซูเจี๋ยเช่นนี้ นางจึงไม่พูดอะไรต่อ
คาดไม่ถึงว่าข่งซูเจี๋ยจะเป็นฝ่ายเริ่มพูดก่อนว่า “ท่านแม่ของข้าบอกว่านางต้องการส่งตัวอย่างงานปักไปที่ร้านขายผ้าเพื่อหาเงิน เมื่อคืนนางไม่หลับทั้งคืน จึงไม่ได้มาส่งข้าไปสำนักศึกษาขอรับ”
หลังจากพูดเช่นนั้น ข่งซูเจี๋ยก็เปิดกล่องหนังสือ แล้วหยิบตัวอย่างงานปักออกมากองหนึ่ง มอบให้สะใภ้โจว แล้วพูดอย่างจริงจัง “ข้าไม่รู้เรื่องงานปักผ้าของผู้หญิงมากนัก ข้าอยากจะถามป้าโจวว่าตัวอย่างงานปักที่ท่านแจม่ะทำให้ร้านผ้าจะขายได้เท่าไหร่หรือขอรับ?”
เมื่อได้ยินดังนั้น ทุกคนในเกวียนก็ตกตะลึง
ว่าอย่างไรนะ? แม่ม่ายข่งทำงานปัก เพื่อจะหาเงินหรือ? นางปักทั้งคืนเลยหรือ? เป็นไปได้หรือไม่ว่านางต้องการเปลี่ยนวิธีเลี้ยงชีพ?
สะใภ้โจวรู้สึกสับสนเล็กน้อย นางหยิบตัวอย่างงานปักจำนวนหนึ่งที่ห่อด้วยผ้าเนื้อดีจากมือของข่งซูเจี๋ย จากนั้นนำมาคลี่บนตัก แล้วหยิ
