บทที่ 190 พี่สะใภ้โจวโอบอ้อมอารี
หลังจากฟังคำพูดของนางแล้ว หลี่เยว่หานก็เบ้ปาก “ข้าไม่ได้เกี่ยวอันใดกับเรื่องนี้ ท่านเลือกเส้นทางของท่านเอง ข้าแค่อยากจะใช้ชีวิตให้ดี และเลี้ยงดูเสี่ยวหลิงตังให้เติบใหญ่ อีกทั้งท่านก็รู้ว่าชื่อเสียงของท่านถูกทำลายด้วยตัวท่านเอง หากท่านต้องการจะยืนหยัดหาเลี้ยงชีพในทางที่ดี ท่านก็ต้องกอบกู้ชื่อเสียงกลับคืนมาเสียก่อน”
“ข้า… ข้าอยากกอบกู้ชื่อเสียงของข้าคืน!” แม่ม่ายข่งมองหลี่เยว่หานด้วยสายตาแน่วแน่
“เช่นนั้นท่านก็ไปสิ เหตุใดยังมาอยู่ในบ้านข้าอีก” หลี่เยว่หานไม่ใช่แม่พระ เธอจะไม่ใส่ใจคนที่พยายามทำร้ายเธอเมื่อครู่นี้ หากต้องไปช่วยนางหาเลี้ยงชีพอีกก็คงตลกแล้ว
เมื่อเห็นท่าทางเด็ดเดี่ยวของหลี่เยว่หาน แม่ม่ายข่งก็ไม่ร้องขออีกต่อไป แม่ม่ายข่งเดินกลับไปที่ประตู ก่อนจะเปิดประตูออก นางหยุดนิ่ง แล้วหันกลับมามองหลี่เยว่หาน ที่ยังยืนถือมีดทำครัวกอดอกอยู่ในบ้าน แล้วพูดว่า “แม้ว่าทุกคนจะเรียกข้าว่าแม่ม่ายข่งหรือน้าข่ง แต่ข้าก็ยังชอบชื่อของตัวเอง แซ่ของข้าคือวัง ข้าชื่อวังหลาน”
หลังจากพูดจบ วังหลานก็เปิดประตูบ้านของหลี่เยว่หาน แล้วเดินออกไป
ทันทีที่นางออกไป สะใภ้โจวที่อยู่ข้างบ้านก็รีบเข้ามาถามว่า “น้องหานเยว่ เจ้าเป็นอันใดหรือไม่? เหตุใดแม่ม่ายข่งถึงมาหาเจ้า?”
หลังจากได้ยินเช่นนั้น หลี่เยว่หานก็รีบวางมีดทำครัวลง แล้วพูดด้วยรอยยิ้ม “นางมาขอโทษข้า นางบอกว่าสิ่งที่นางพูดก