่อนหน้านี้ไม่น่าฟัง นางย้อนกลับไปคิดดูแล้ว นางก็คิดได้ว่าทั้งข้าและนางต่างก็เป็นทั้งหญิงม่าย นางรู้ว่าการที่ข้าอยู่กับลูกสองคนนั้นไม่ใช่เรื่องง่ายเลย จึงไม่ควรทำให้ข้าลำบากใจ”
หลังจากได้ยินเช่นนั้น สะใภ้โจวก็ถอนหายใจด้วยความโล่งอก “ดีแล้ว ดีแล้ว ข้าคิดว่านังบ้านั่นมาที่นี่เพื่อรังแกเจ้าเสียอีก!”
“นางชอบรังแกคนอื่นหรือ?” หลี่เยว่หานถามด้วยความสงสัย
“ไม่ใช่นางหรอก” สะใภ้โจวเบ้ปากแล้วพูดว่า “แต่แม่ม่ายฉางที่อยู่กับนางได้ชื่อว่าเป็นหญิงชั่ว นางทำเรื่องสกปรกมากมายกับแม่ม่ายข่ง โอ๊ย ข้าพูดถึงนังฉางบ้านั่นแล้วโมโห!”
“พี่ใจเย็นก่อน” หลี่เยว่หานรีบพูดกับสะใภ้โจว “พี่ฉางทำอันใดหรือ?”
“จะทำอันใดได้นอกจากล่อลวงผู้ชายในหมู่บ้าน และเปลื้องผ้าขายตัว!” สะใภ้โจวเป็นคนปากร้าย นางคงจะโกรธมาก คำพูดจึงค่อนข้างหยาบคาย “ผู้ชายทั้งหมู่บ้านต่างถูกพวกนางสองคนล่อลวง! เดิมทีนางข่งคนนั้นพอจะมีทรัพย์สมบัติอยู่บ้าง เพราะสามีของนางทำธุรกิจเล็ก ๆ ตอนที่ยังมีชีวิตอยู่”
“ต่อมาเพื่อการศึกษาของลูกชายนาง ของมีค่าทั้งหมดในครอบครัวจึงถูกจำนำและขายไปหมด สุดท้ายนางก็ไม่สามารถจ่ายเงินให้กับสำนักที่ลูกเล่าเรียนอยู่ได้ นังแพศยาสกุลฉางนั่นจึงใช้โอกาสนี้วางยานาง แล้วส่งไปที่เตียงแขกของตัวเอง”
“เดิมทีทุกคนโกรธมาก เมื่อเกิดเหตุการณ์นี้ขึ้น เพราะวังหลานจากตระกูลข่งก็เป็นคนดีคนหนึ่งในหมู่บ้าน เมื่อนังหญิงเลวสกุลฉางทำเช่นนั้น ทุกคนก
