่หานเหนื่อยเพราะทำงานหนักมาทั้งวันแล้ว และนางสามารถเดินกลับเองได้
“เสี่ยวหลิงตัง บอกแม่สิว่าเจ้าไม่มีความสุขที่มาอยู่ที่นี่หรือ?” หลี่เยว่หานวางอุปกรณ์ทำไร่ลง แล้วนั่งยอง ๆ ขณะถามหลิงซี
หลังจากได้ยินเช่นนั้น ดวงตาของหลิงซีก็เปลี่ยนเป็นสีแดงเล็กน้อย “ไม่ใช่เจ้าค่ะ ได้อยู่กับท่านอา… ท่านแม่ของข้า หลิง… หลิงตังมีความสุขมาก ข้าแค่คิดถึงพี่ชายกับท่านอาเท่านั้น” พูดจบ เด็กหญิงก็น้ำตาไหลพราก “ข้าอ่านหนังสือเหมือนพี่ชาย หัดเดินเหมือนท่านอา แต่ข้ายังเด็กเกินไปที่จะช่วยแบ่งเบาภาระท่านแม่ได้เหมือนอย่างพี่ชาย ข้าก็เลยพยายาม และไม่สร้างปัญหาให้ท่านแม่เจ้าค่ะ”
คำพูดของหลิงซีทำให้หลี่เยว่หานปวดใจ เธอรู้สึกคันจมูก “เหตุใดเจ้าต้องเลียนแบบพี่ชายกับท่านอาของเจ้าด้วย เสี่ยวหลิงตังของเรามีเอกลักษณ์เฉพาะตัว น่ารักที่สุดเมื่อทำตัวออดอ้อนและงอนแม่ แต่ก็ไม่เคยสร้างสร้างปัญหาให้แม่เลยนะ”
หลังจากฟังคำพูดของหลี่เยว่หานแล้ว หลิงซีก็พุ่งตัวเข้าไปในอ้อมแขนของหลี่เยว่หาน นางไม่กล้าร้องไห้เสียงดัง ทำได้เพียงสะอื้นเบา ๆ เท่านั้น “ข้าคิดถึงพี่ชายกับท่านอามาก เมื่อใดพวกเราจะได้เจอพวกเขา…”
“ไม่รู้ว่าจะได้เจอพวกเขาเมื่อใด แต่หลิงซีรู้หรือไม่ เวลาคิดถึงใครสักคน แค่มองดาวบนท้องฟ้า แล้วคิดถึงคนที่เจ้าคิดถึงอยู่ในใจ ดวงดาวจะกะพริบตาให้เจ้า และดวงดาวจะฝากความคิดถึงของเจ้าไปให้อีกฝ่ายได้รับรู้ หากเจ้าสะสมความคิดถึงได้มากพอ ก
