จ้าเป็นผู้หญิงที่ประพฤติตัวดี เราทุกคนต่างก็เป็นเพื่อนบ้านกัน หากเจ้าต้องการความช่วยเหลือในเรื่องใดในอนาคต ก็มาบอกข้าได้เลย แล้วข้าจะไม่ยอมให้ใครมารังแกน้องสาวของข้า!”
ความโอบอ้อมอารีของสะใภ้โจวทำให้หลี่เยว่หานรู้สึกอบอุ่นขึ้น ทั้งสองคุยกันอยู่พักหนึ่ง จากนั้นหลี่เยว่หานก็มอบตะกร้าใส่ไข่ที่วังหลานนำมาให้สะใภ้โจว แล้วส่งนางออกจากบ้านไป
หลังอาหารเช้า หลี่เยว่หานพาหลิงซีไปที่ไร่อีกครั้ง
ฤดูร้อนจะเริ่มขึ้นหลังจากช่วงสุดท้ายของฤดูใบไม้ผลิผ่านพ้นไป หลี่เยว่หานจึงต้องปลูกทุกอย่างที่ต้องการปลูก ก่อนที่ฝนจะตก หลังจากฝนตก ไม่ว่าจะตกน้อยหรือตกหนัก ก็จะทำให้ไร่นาอุดมสมบูรณ์ในช่วงฤดูใบไม้ผลิ ซึ่งทำให้พืชเหล่านี้แข็งแรง และจะเติบโตเร็วขึ้นในฤดูร้อน
หลี่เยว่หานกำลังยุ่งอยู่ในไร่ ขณะที่หลิงซีนั่งอ่านหนังสือใต้ร่มเงาไม้ใหญ่ และนำน้ำไปให้หลี่เยว่หานเป็นครั้งคราว ทั้งสองดูเหมือนแม่ลูกกันมากขึ้นเรื่อย ๆ
แต่หลี่เยว่หานก็รู้สึกได้ว่าหลิงซีเงียบขรึมมาก นับตั้งแต่ออกจากหมู่บ้านไป๋อวิ๋น มาตั้งรกรากอยู่ในหมู่บ้านจางหนิง นิสัยเดิมที่เหมือนเสือตัวน้อยไม่มีอีกต่อไปแล้ว นางดูเรียบร้อยและมีเหตุผลอยู่เสมอ ซึ่งทำให้หลี่เยว่หานรู้สึกไม่สบายใจ
คืนนั้นหลี่เยว่หานทำงานในไร่เสร็จ แล้วเดินจูงมือหลิงซีกลับบ้าน เนื่องจากพวกนางกลับค่ำ จึงไม่มีใครอยู่ตามทางเลย
หลี่เยว่หานอยากอุ้มหลิงซีกลับ แต่หลิงซีปฏิเสธ เหตุผลก็คือหลี่เยว
