จะไม่มีข้ออ้างเข้าบ้านตระกูลหานอยู่พอดี หานเยว่คนนี้รู้วิธีส่งหมอนให้ในเวลาที่เหมาะสมเสียจริง
เมื่อคิดได้ดังนั้น แม่ม่ายข่งก็รีบพยักหน้า แล้วเข้าไปในบ้านตระกูลหาน
นางไม่คิดเลยว่าเมื่อนางเดินผ่านหลี่เยว่หานไป หลี่เยว่หานก็กลอกตาโดยไม่มีรอยยิ้มบนใบหน้า จากนั้นปิดประตูตามปกติ
บ้านที่หลี่เยว่หานและหลิงซีอาศัยอยู่มีขนาดไม่ใหญ่นัก มีเพียงสามห้องและมีลานบ้านด้านหน้าเท่านั้น เมื่อเทียบกับบ้านหลังใหญ่ของตระกูลเมิ่ง ที่นี่เรียกได้ว่าเล็กมาก
ขณะที่แม่ม่ายข่งเข้ามา หลิงซีกำลังอ่านหนังสืออยู่ที่ลานบ้าน
ในเวลานี้ นางเริ่มชอบอ่านหนังสือมากขึ้นเรื่อย ๆ หลี่เยว่หานจึงขอให้ตวนอู่และจงชิว นำหนังสือที่ให้ความรู้มากมายมาให้หลิงซี บางครั้งเธอจะอธิบายให้หลิงซีทราบถึงส่วนต่าง ๆ ของหนังสือที่เด็กหญิงไม่เข้าใจ
หลังจากที่แม่ม่ายข่งเข้าประตูมา หลิงซีก็เพียงแค่เงยหน้าขึ้นมองนาง จากนั้นก้มหน้าลงแล้วอ่านต่อ
ด้วยเหตุผลบางอย่าง การเหลือบมองของหลิงซีทำให้แม่ม่ายข่งรู้สึกไม่ชอบใจนัก เมื่อนางหันกลับไปมอบไข่ให้หลี่เยว่หาน นางก็เห็นหลี่เยว่หานมายืนอยู่ข้างหลัง จนทำให้นางสะดุ้ง “เหตุใดเจ้ามาไม่ให้สุ้มให้เสียงเล่า”
หลังจากได้ยินดังนั้น หลี่เยว่หานก็เอียงคอยกยิ้ม “เสี่ยวหลิงตัง ดูสิว่าป้าข่งทำตัวเหมือนคนกินปูนร้อนท้องอย่างไร”
บัดนี้หลิงซีเงยหน้าขึ้นจ้องมองแม่ม่ายข่งอย่างจริงจัง จากนั้นพยักหน้า “ท่านแม่ ลูกเห็นแล้วเจ้าค่ะ”
