“เจ้า… เจ้าหมายความว่าอย่างไร…” แม่ม่ายข่งเห็นสองแม่ลูกเป็นเช่นนี้ ก็รู้สึกหนาวสั่นไปทั้งร่าง เมื่อคิดจะวิ่งหนีก็พบว่าประตูถูกลงกลอนเสียแล้ว
“ข้าไม่ได้หมายถึงอะไรหรอก ข้าแค่อยากถามพี่ข่งว่าเหตุใดวันนี้ถึงมาหาข้า” หลี่เยว่หานพูด ขณะหยิบมีดทำครัวจากในครัวมาถือไว้ แล้วมองแม่ม่ายข่งด้วยรอยยิ้ม “ท่านบอกว่ามาที่นี่เพื่อขอโทษข้า แต่ข้าคิดว่าคงไม่เป็นเช่นนั้น”
“ข้า… ข้า…” แม่ม่ายข่งเป็นคนขี้กลัวมาแต่ไหนแต่ไร ในเวลานี้ นางรู้สึกผิดและกลัวจนแทบเป็นลม เมื่อโดนหลี่เยว่หานข่มขู่ นางถึงกับทรุดตัวนั่งลงบนพื้น
“ใช่” หลี่เยว่หานนั่งลงตรงหน้าแม่ม่ายข่ง พลางทำท่าทดสอบมีด แล้วพูดว่า “เมื่อวานข้าบังเอิญผ่านบ้านท่าน และได้ยินท่านคุยกับใครบางคน บอกว่าอยากเปิดเผยตัวตนที่แท้จริงของข้า ข้าจึงแปลกใจนัก ข้าไม่ใช่ปีศาจ แล้วข้าจะเปิดเผยตัวตนได้อย่างไร?”
เมื่อพูดจบ หลี่เยว่หานก็ยกมีดขึ้นมาตรงหน้าแม่ม่ายข่ง “ไม่ทราบว่าพี่ข่งอยากให้ข้าเปิดเผยตัวตนแบบไหนในวันนี้หรือเจ้าคะ?”
ยามนี้แม่ม่ายข่งตกใจกลัวมาก นางมองหลี่เยว่หานด้วยใบหน้าซีดเซียว แล้วพูดตะกุกตะกัก “พี่… พี่… พี่ฉาง… ให้ยาข้ามาหนึ่งห่อ… มาให้เจ้ากิน… มัน… มันคือยาประเภทนั้น…”
