บทที่ 185 หานเยว่กับหลิงตังน้อย
เดิมทีพี่จู้กังวลว่าหลี่เยว่หานจะถือตัวและจู้จี้จุกจิก แต่เมื่อเห็นว่าหลี่เยว่หานคุยง่ายมาก นางจึงไม่กังวล
ด้วยความช่วยเหลือของตวนอู่และจงชิว การย้ายบ้านของหลี่เยว่หานและหลิงซีก็เสร็จสิ้นในบ่ายวันนั้น
ด้วยกลัวว่าหลี่เยว่หานจะไม่มีฟืนก่อไฟ ก่อนออกเดินทาง ตวนอู่และจงชิวจึงซื้อฟืนมาให้หลี่เยว่หานแล้ว และบอกว่าหากเกิดเรื่องอะไรขึ้น ให้หลี่เยว่หานไปหาพวกเขาที่โรงเตี๊ยมเยวี่ยไหลในเมือง
หลังจากมืดลง หลี่เยว่หานก็ต้มน้ำร้อนให้หลิงซีอาบน้ำ จากนั้นเธอก็อาบด้วย ก่อนจะกอดหลิงซีหลับไป แต่ด้วยความแปลกที่ จึงทำให้นางนอนไม่ค่อยหลับ
เช้าวันรุ่งขึ้น หลี่เยว่หานตื่นตามเวลาปกติของตนเอง
เมื่อก้มหน้าลงไปมอง ก็เห็นว่าเด็กหญิงตัวน้อยในอ้อมแขนกำลังหลับสบาย เธอจึงลุกขึ้นเงียบ ๆ รีบสวมรองเท้าแล้วออกจากห้องไปอย่างเงียบเชียบ เพื่อทำอาหารเช้า
แม้ว่าจะเพิ่งย้ายเข้ามา และทุกอย่างยังคงใหม่อยู่ แต่เห็นได้ชัดว่าตวนอู่กับจงชิวได้ซื้อของมากมายมาเตรียมไว้ให้แล้ว มีดและเขียงในครัวเป็นของใหม่ทั้งหมด ก่อนออกเดินทางเมื่อวานนี้ ยังได้ทิ้งข้าวสารไว้ให้สองสามจินด้วย ซึ่งเพียงพอสำหรับหลี่เยว่หานที่จะใช้ทำอาหารไปได้อีกนาน
ทันทีที่นางทำข้าวต้มหนึ่งหม้อเสร็จ หลิงซีก็วิ่งออกจากห้องพร้อมสายตาออดอ้อน
“ท่านอาหญิง…” ทันทีที่หลิงซีอ้าปากพูด นางก็นึกอะไรบางอย่างขึ้นมาได้ทันที จึงรีบก้มหน้าลงแล้วพูดว่า “ท่
