านแม่ ข้าหิว”
หลี่เยว่หานตกใจเสียงเรียกของหลิงซี แต่ก็พูดด้วยรอยยิ้มว่า “เสี่ยวหลิงไปอาบน้ำก่อนเถิด อาบน้ำเสร็จค่อยมากินข้าว”
“เจ้าค่ะ!” หลิงซีไปอาบน้ำในบ้านอย่างว่าง่าย
ก่อนนอนเมื่อคืนนี้ หลี่เยว่หานตกลงกับหลิงซีไว้ว่าจากนี้ไปจนกว่าเมิ่งฉีฮ่วนจะมา พวกนางจะเรียกกันเหมือนเป็นแม่กับลูกสาว ดังนั้นอย่าเผลอเรียกกันผิด
หลังจากหลิงซีอาบน้ำเสร็จ นางก็เดินตามหลี่เยว่หานไปนั่งบนโต๊ะเล็กที่ลานบ้าน แล้วกินข้าวต้มใส่ลูกเดือยที่หลี่เยว่หานทำ
ในที่สุดหลิงซีที่ได้กินแต่อาหารแห้งมานานกว่าครึ่งเดือน ก็ได้กินอาหารที่หลี่เยว่หานทำ ไม่ต้องพูดถึงว่านางมีความสุขมากเพียงใด
เมื่อเห็นเด็กน้อยส่ายหน้าด้วยความพึงพอใจ หลี่เยว่หานก็อดหัวเราะไม่ได้ “ดูเหมือนเจ้าจะมีความสุขนะ!”
“ข้ามีอาหาร เครื่องดื่ม บ้าน และท่านอาหญิง… ท่านแม่ ข้าย่อมมีความสุข~” หลิงซีพูดด้วยรอยยิ้ม
ทันทีที่พูดจบ ก็มีคนมาเคาะประตู “น้องหาน น้องหานตื่นหรือยัง?”
เสียงภรรยาของหัวหน้าหมู่บ้านฟังดูกระตือรือร้น “ข้าตื่นแล้ว!” หลี่เยว่หานเงยหน้าขึ้นตอบ แล้วเดินไปที่ประตู
ทันทีที่ประตูเปิดออก ก็เห็นภรรยาของหัวหน้าหมู่บ้าน กำลังถือกล่องอาหารอยู่ในมือยืนอยู่หน้าประตูบ้านหลี่เยว่หาน “เมื่อวานข้าช่วยพวกเจ้าสองคนขนของมาที่นี่ จึงคิดว่าน่าจะไม่มีอะไรกิน ข้าจึงเอาอาหารมาให้พวกเจ้า”
หลังจากได้ยินเช่นนั้น หลี่เยว่หานก็รู้สึกอบอุ่นในใจ “ไม่จำเป็นหรอกเจ้าค่ะพี่จู
