้ ตวนอู่ทิ้งอาหารไว้ให้พวกเราเมื่อวานนี้แล้ว หลังจากที่ข้าคุ้นเคยกับหมู่บ้านของเราแล้ว ข้าก็จะไปซื้อมาเอง”
หมู่บ้านจางหนิงอยู่ใกล้กับเมืองหลวง จึงมีความเจริญมากกว่าหมูู่บ้านไป๋อวิ๋น แต่ไม่ว่าชาวบ้านจะร่ำรวยเพียงใด แต่ก็ยังถือว่าเป็นชนบท การนำอาหารมาให้เช่นนี้ ทำให้หลี่เยว่หานเห็นว่าพี่จู้มีจิตใจที่ดีจริง ๆ
หลังจากฟังคำพูดของหลี่เยว่หาน พี่จู้ที่วางแผนจะเข้าหาหลี่เยว่หานมาตั้งแต่แรกก็รู้สึกประหม่าเล็กน้อย
เมื่อหลี่เยว่หานเห็นนางยืนอยู่ที่ประตู โดยไม่ได้เอ่ยคำใดหรือจากไป เพียงแต่มองด้วยรอยยิ้ม นางก็รู้สึกทำอะไรไม่ถูกเล็กน้อย ก่อนจะพูดว่า “หากพี่จู้ไม่รังเกียจ ก็เข้ามากินข้าวเช้ากับพวกเราสิเจ้าคะ”
ในที่สุดพี่จู้ก็มีหนทาง นางอดดีใจไม่ได้ หลี่เยว่หานต้อนรับนางเข้าบ้านด้วยสีหน้าอบอุ่นแล้ว
ท้ายสุดหลี่เยว่หานก็เข้าใจแล้ว ว่าพี่จู้อาจวางแผนเพื่อผลประโยชน์บางอย่างไว้แล้ว
“โอ้ ข้าวต้มอะไรกัน มันอร่อยมาก!” พี่จู้พูด แล้ววางกล่องอาหารที่นางนำมาไว้ด้านข้างโดยไม่ใส่ใจ หลังจากล้างมือแล้ว นางก็หยิบชามเปล่ามาตักข้าวต้มใส่จนเต็ม ข้าวต้มลูกเดือยชามใหญ่ ใส่ไข่กวนกับต้นหอมลงไปด้วย
สำหรับหลี่เยว่หานและหลิงซีที่กินแต่อาหารแห้งมานานกว่าครึ่งเดือน นี่ก็ถือเป็นอาหารที่หายาก
ทั้งสองยังไม่กล้าใส่ไข่กับต้นหอมเลย แต่พี่จู้กลับใส่ไข่กวนและต้นหอมเยอะมาก นางตักไข่กวนกับต้นหอมใส่ชามตัวเองไปเกือบครึ่ง เมื่อกินเสร็จ น
