ริมฝีปาก
เขาจะเอ่ยบอกหลี่เยว่หานได้อย่างไรว่ากลัวเวินเทียนเหล่ยแย่งภรรยาของตนไป?
“เวินเทียนเหล่ยไม่ใช่คนธรรมดา หากเข้าใกล้มากเกินไปย่อมไม่เกิดผลดี” เมิ่งฉีฮ่วนเอ่ยตอบออกมาอย่างเรียบง่าย แต่มันกลับทำให้หลี่เยว่หานสับสนมากยิ่งขึ้น
“เช่นนั้นแล้ว เหตุใดเจ้าจึงปล่อยให้เวินเทียนเหล่ยจัดการเล่า?”
“…” เมิ่งฉีฮ่วนเม้มปากไม่เอ่ยตอบ จนกระทั่งเดินลงมาถึงเชิงเขาแล้ว จึงส่งตัวหลี่เยว่หานขึ้นเกวียนม้า “หลังจากไปถึงแล้ว ข้าจะส่งจดหมายไปหาเจ้า!”
สิ้นเสียง เมิ่งฉีฮ่วนก็ส่งสัญญาณให้คนขับเกวียนม้าเป็นเชิงว่าให้ออกตัวได้ หลังจากนั้นจึงหันหลังกลับและเดินหายไปในยามค่ำคืน
[1] หมาป่าอวดหาง เพราะกลัวคนอื่นจะมองข้ามหรือมองไม่เห็นตน
