ก็สามารถพามู่ชวนมาหาพวกข้าได้”
“แต่เจ้าตัวคนเดียว มันอันตรายยิ่งนัก” เมิ่งฉีฮ่วนคิดเกี่ยวกับเรื่องนี้ ในสายตาของคนในหมู่บ้านไป๋อวิ๋นเขาเป็นเพียงคนนอกเท่านั้น เหตุใดจึงไม่ใช้โอกาสนี้ พาทั้งมู่ชวนกับหลี่เยว่หาน หลิงซี ไปด้วยกันเสีย ด้วยการใช้เหตุผลเรื่องที่ว่าเขารู้สึกทำใจไม่ได้จึงจำเป็นต้องจากไป
“ท่านวางใจเถิด ข้าพอมีทักษะการต่อสู้อยู่นิดหน่อย นอกจากนี้ยังดูแลหลิงซีได้เป็นอย่างดีอีกด้วย” หลี่เยว่หานเอ่ย ก่อนจะตรวจดูหลิงซีที่อยู่ข้างกาย “ยามนี้ข้ากับหลิงซีได้ตายจากไปแล้วในสายตาของใครหลายคน คงไม่เกิดเรื่องอันตรายมากนัก ท่านอยู่กับมู่ชวน หากภัยอันตรายไปถึงหน้าประตูบ้าน เมื่อหลีกเลี่ยงได้ย่อมเป็นการดีกว่า”
เมื่อได้ฟังคำพูดนั้น เมิ่งฉีฮ่วนอยากเอ่ยว่าเขาอยากไปด้วยกัน แต่สุดท้ายก็ได้แต่ถอนหายใจ “เจ้าไม่กลัวว่าคนพวกนั้นจะจับได้ว่าเรื่องพวกนี้แต่จัดฉากขึ้นอย่างนั้นหรือ?”
“ไม่หรอก” หลี่เยว่หานเอ่ยปลอบใจเมิ่งฉีฮ่วน “หญิงตัวคนเดียวพาเด็กไปด้วยย่อมตกเป็นเป้าน้อยกว่าท่านที่มีเด็กสองคนตามติดไปด้วยเสมอ และตอนนี้หญิงม่ายก็มีมากมายนัก ข้าจะไม่เปิดเผยชื่อ แล้วบอกว่าสามีของข้าเสียไปแล้ว เช่นนั้นแล้วคงสมเหตุสมผลที่จะพาลูกออกเดินทางไปตั้งต้นชีวิตใหม่ใช่หรือไม่?”
แม้ว่านางจะรู้จักแคว้นตงฮั่นดีก็ตาม แต่หญิงสาวที่ไม่มีบุรุษอยู่เคียงข้างนั้นย่อมลำบากยิ่งนัก อย่างไรก็ตามหลี่เยว่หานเองก็เชื่อว่า ลำบากแค่ไหนย่
