อมมีทางแก้ไขปัญหาได้เสมอ
“เจ้าตัดสินใจเรื่องเช่นนี้โดยไม่ปรึกษาข้าก่อนได้อย่างไรกัน” เมิ่งฉีฮ่วนเอ่ยอย่างน้อยเนื้อตำใจ “หากเจ้าจากไปแล้วมีสิ่งใดเกิดขึ้น…”
“จะเกิดอะไรขึ้นกับข้าได้กัน ข้าเคยตายไปแล้วตั้งหนึ่งครั้งเชียวนะ!” หลี่เยว่หานกล่าว พลางเหลือบมองหลิงซีที่อยู่ด้านข้าง “ตอนนี้กลายเป็นผู้เสียชีวิตทั้งสองแล้ว!”
เมิ่งฉีฮ่วนได้ยินหลี่เยว่หานเอ่ยปลอบใจตัวเอง จึงรู้สึกผิดมากขึ้น “ข้าอยากให้เจ้าอยู่เคียงข้างกาย เพราะ…”
“เพราะเหตุใดก็ไม่สำคัญอีกต่อไปแล้ว” หลี่เยว่หานกล่าว “มู่ชวนเล่าให้ข้าฟังว่าท่านคือผู้ที่พาข้ากลับมายังหมู่บ้านไป๋อวิ๋น ท่านเคยกล่าวมิใช่หรือ ตั้งแต่ครั้งแรก ท่านเป็นผู้ที่ช่วยข้าขึ้นมาจากทะเลแห่งความทุกข์ของตระกูลหลี่ ตอนนี้ข้าสามารถใช้กลอุบายเพื่อหนีออกจากเปลือกและความตายจอมปลอมได้ มันน่าตื่นเต้นไม่น้อย”
“เจ้าทราบดีว่าข้าไม่ได้หมายความเช่นนั้น” เมิ่งฉีฮ่วนกล่าว “ข้าอยากให้เจ้าอยู่เคียงข้างกาย เป็นเพราะข้าชอบเจ้า”
คำสารภาพแบบกะทันหัน ทำให้หลี่เยว่หานไปไม่เป็น ทำได้เพียงหลบตาของเมิ่งฉีฮ่วนที่กำลังจ้องมองมา พลางปัดฝุ่นบนตัว “หลิงซีเจ้าไม่เป็นไรใช่หรือไม่ เอ่ยสิ่งใดบ้างสิ เป็นเช่นนี้อาหญิงรู้สึกไม่ดีนะ”
“หลิงซีไม่เป็นไรเจ้าค่ะ” สาวน้อยเอ่ยพูดอย่างตรงไปตรงมา
“หลี่เยว่หาน!” เมิ่งฉีฮ่วนรู้สึกไร้เรี่ยวแรงอีกทั้งยังคิดโกรธตนเอง “เจ้าไม่รู้หรือว่าข้ากำลังเอ่ยสิ่งใด ข้าอยากให้เจ
