ได้ หากไม่ใช่เพราะท่าน ข้าอาจไม่มีทางรอดมาได้”
“หากไม่ใช่ว่าบาดเจ็บและจำเป็นต้องพักฟื้น ท่านคงต้องพาข้ากลับมายังบ้านสกุลเมิ่งสักช่วงหนึ่งก่อน แทนที่จะส่งตัวข้ากลับไปยังบ้านสกุลหลี่” หลี่เยว่หานกล่าว พลางแตะรอยแผลเป็นด้วยท่าทีระมัดระวัง “ท่านรักษาอาการบาดเจ็บจนหายดี จึงถือโอกาสให้ยาที่ทำให้อ่อนแรงลงกับข้า หลังจากนั้นท่านก็ได้พบคนจากพรรคมัจฉามังกรและให้มาช่วยเล่นละครกับท่าน เพื่อนำตัวข้ากลับไปอยู่ข้างท่าน”
“ดังนั้น คำพูดโป้ปดของท่านมันกลับเต็มไปด้วยช่องโหว่ แล้วยังขู่ข้าเพื่อจะไถเงินอีก ท่านทำเกินไปแล้ว!”
หลี่เยว่หานคิดอย่างถี่ถ้วนกับเรื่องราวที่ผ่านมา เจ้าของร่างเดิมอาจจะอยู่ในน้ำเป็นเวลานานจนหมดลมหายใจไปนานแล้ว ขณะที่เมิ่งฉีฮ่วนช่วยนางขึ้นจากฝั่ง เขาอาจพกหยกประทับเอาไว้กับตัว
เมื่อหลี่เยว่หานฟื้นขึ้นมากลับไม่รู้สึกถึงความผิดปกติใดเลยในขณะนั้น แต่ด้วยความที่ฝ่าฟันพายุลมฝนเช่นนั้น ย่อมเป็นไปไม่ได้ที่จะไม่เป็นอะไรเลย ดังนั้น เมิ่งฉีฮ่วนต้องใช้วิธีการบางอย่างแน่นอน
นางไม่เคยทราบมาก่อน ไม่รู้ด้วยซ้ำว่าเหตุใดจึงเอาแต่นึกถึงห้วงฝันในศตวรรษที่ยี่สิบเอ็ดหลังจากตนได้สัมผัสกับลัญจกรหยก
หลังจากนั้นนางจึงพยายามคาดเดา ตั้งแต่เมื่อแรกเริ่ม เมิ่งฉีฮ่วนที่ช่วยชีวิตตนเอาไว้ด้วยลัญจกรหยกนั้น ในครั้งนั้น เมิ่งฉีฮ่วนทำให้ข้อมือของนางเป็นแผล จากนั้นจึงใส่ยาที่สกัดมาจากน้ำพุจิตวิญญาณ ด้วยเหตุนี้หลี่เยว่ห
