อวานนี้ ท่านหมอตรวจเจอพิษอยู่ในหม้ออาหาร!”
เมื่อได้ยินคำพูดนั้น หัวหน้ากองปราบจึงพาตัวอู่จั้วเข้าไปในครัว หลังจากนั้น พวกเขาก็เดินออกมาด้วยสีหน้าหม่นหมอง
“เป็นอย่างไร?” หลิ่วเทียนเสียงเอ่ยถามด้วยความสับสน
“อาจเป็นเพราะเมื่อวานจุดเตาทิ้งเอาไว้ ตอนนี้ก้นหม้อจึงไหม้ ทุกสิ่งที่อยู่ในหม้อจึงดำไหม้เป็นเตาถ่านไปเสียหมด” อู่จั้วจ้องมองไปยังหลิ่วเทียนเสียงด้วยความลำบากใจ “นายท่านหลิ่วโปรดอย่าเป็นกังวลไป ข้าจะตรวจสอบอีกครั้ง อาจหาตรงส่วนอื่นได้พบ” เอ่ยจบ อู่จั้วและหัวหน้าทางการก็เข้าไปในครัวอีกครั้ง
เมื่อได้ยินเช่นนั้น ใบหน้าของหวังเหอฮวาจึงซีดลง “ท่านพ่อ เมื่อวานข้าเห็นผู้หญิงคนนี้เข้าไปในบ้านสกุลหลิ่ว เยว่หานทราบดีว่าในหม้อนั้นมียาพิษ นอกจากนี้ยังซื้อไก่จากบ้านจวี๋ฮวามาตัวหนึ่งด้วย แล้วไก่ตัวนั้นก็น้ำลายฟูมปากหลังจากที่ทานเนื้อตุ๋นเข้าไป! การตายของเยว่หานต้องมีเงื่อนงำเป็นแน่ ข้ายืนยัน!”
“หุบปาก!” หลิ่วจื้อหย่วนค่อนข้างอารมณ์เสียมากในตอนนี้ เมื่อได้ยินคำพูดของหวังเหอฮวาอีก จึงดุด่านางด้วยความโกรธ
ณ ตอนนี้ มีคนนำตัวจินเสวี่ยเอ๋อร์ออกมาเพื่อให้สายตาของทุกคนจับจ้อง
“เอ่ยมา เจ้าวางยาลูกสาวบุญธรรมของข้าได้อย่างไร!” หลิ่วเทียนเสียงวางท่า พลางชี้ไปยังจินเสวี่ยเอ๋อร์ด้วยท่าทีดุดัน
“ฮ่าฮ่าฮ่า…” จินเสวี่ยเอ๋อร์หัวเราะขึ้นในทันที “เจ้าคิดว่าข้าวางยาพิษในหม้ออย่างนั้นหรือ? ข้าจะฆ่านาง ข้าจะฆ่านางแล้วจ
