นใดจึงถอนหายใจแล้วหันหลังเดินจากไป
เมื่อหลิ่วเทียนเสียงไปแล้ว หลิ่วจื้อหย่วนโดยปกติแล้วเขาก็ไม่ได้อยากอยู่ในสถานที่ที่มีคนตายสักเท่าไหร่ จึงพาหวังเหอฮวาจากไปทันที
สีหน้าของหวังเหอฮวายังคงหม่นหมองในตอนนี้
นางใช้เวลานึกคิดอยู่แทบทั้งคืนว่าหลี่เยว่หานจะโดนพิษได้อย่างไร ในเมื่อนางทราบดีว่าในหม้อนั้นมียาพิษ แต่เมื่อสักครู่อู๋จั่วกลับบอกว่าในน้ำเองก็มีพิษเช่นกัน หวังเหอฮวาจึงรู้สึกตกใจเป็นอย่างมากจนเหงื่อตก
เมื่อวานตอนที่นางกับหลี่เยว่หานอยู่ในครัว เกือบจะดื่มน้ำไปเสียแล้ว…
เมื่อหวังเหอฮวาดึงสติกลับมาได้แล้ว ทุกคนก็กลับมาที่บ้านสกุลหลิ่วเป็นที่เรียบร้อย หลิ่วจื้อหย่วนเอ่ยว่าหวังเหอฮวารู้สึกหวาดกลัว จึงเอ่ยว่าจะอยู่กับนางในห้อง
อีกด้านทางหมู่บ้านไป๋อวิ๋น คนที่ตระกูลหลิ่วส่งมากลับไปกันแล้ว ว่ากันว่าเมิ่งฉีฮ่วนไม่อนุญาตให้ผู้ใดแตะต้องร่างของหลี่เยว่หานและหลิงซีเลยแม้แต่น้อย เขาเอ่ยห้ามราวกับกำลังสับสนโดยพูดพล่ามว่าทั้งสองคนยังไม่ตาย
เมื่อทุกคนเห็นเขาเป็นเช่นนี้ จึงพากันกลับไปยังอำเภอหย่งอัน
เมื่อพระอาทิตย์เริ่มตกดิน เมิ่งฉีฮ่วนก็รู้สึก ‘อ่อนล้า’ จนหมดสติไป ทุกคนจึงอาศัยช่วงที่เขากำลังนอน นำหลี่เยว่หานและหลิงซีไปยังหุบเขาเพื่อทำการฝังร่าง
หารู้ไม่ เมื่อพวกเขานำมาฝังเอาไว้ตรงนี้ได้ไม่นาน เมิ่งฉีฮ่วนก็มาขุดนำร่างของทั้งสองออกมา แล้วให้ยาถอนพิษไทซี
ในที่สุดหลี่เยว่หานก็กระแอมไอขึ้นมา จิตใจของเม
