บทที่ 177 พวกปัญญานิ่มไม่ได้ดั่งใจ
ผู้คนที่มารวมตัวกันบริเวณหน้าบ้านสกุลเมิ่งเห็นหมอเฉินเดินตามมู่ชวนไปยังห้องครัว จึงอดที่จะพูดคุยเกี่ยวกับเรื่องนี้ขึ้นมาเสียไม่ได้
“ได้ยินมาจากฮูหยินหลิวว่านางกำลังจะสิ้นใจในไม่ช้านี้ ข้าไม่อยากเชื่อเลย แล้วตอนนี้ท่านหมอเองก็ดูเป็นกังวลเช่นนั้น ข้าคิดว่าอาจมีเรื่องใหญ่เกิดขึ้นก็เป็นได้!”
“แล้วสหายเมิ่งเล่า? เหตุใดจึงไม่เห็นเขาเลย?”
“ข้าตื่นแต่เช้า เห็นว่าสหายเมิ่งออกจากหมู่บ้านไปพร้อมกับเกวียนม้า อาจจะเข้าไปในเมืองก็เป็นได้”
“เหอะ ๆๆ เกิดอะไรขึ้นกับบ้านสกุลเมิ่งกันแน่ มีเรื่องอยู่ทุกเมื่อเชื่อวัน”
ฮูหยินของบ้านสกุลหลิวได้ยินฝูงชนเอ่ยดังนั้น จึงร้องห่มร้องไห้ “ใครจะรู้ว่าเยว่หานกำลังขัดขาใครอยู่หรือเปล่า! คนร้ายคงอาศัยจังหวะที่คนในบ้านไม่อยู่เข้าไปวางยา หวังฆ่าเอาชีวิต! เยว่หานก็ดูท่าจะไม่ไหวแล้ว หลิงซีเองก็มีสีหน้าหมองคล้ำเช่นกัน เช่นนี้แล้วจะทำอย่างไร…”
เมื่อเอ่ยจบ ฮูหยินแห่งบ้านสกุลหลิวก็ซบลงบนไหล่ของสามีพลางร้องห่มร้องไห้
ทุกคนต่างทราบดีว่าสกุลหลิวกับสกุลเมิ่งต่างมีความสัมพันธ์ที่ดีต่อกัน ฮูหยินสกุลหลิวและหลี่เยว่หานก็สนิทกัน เมื่อเห็นว่านางร่ำไห้ ทุกคนจึงต่างพากันเศร้าโศก
แต่คำพูดของฮูหยินสกุลหลิวกลับทำให้ทุกคนตื่นตัว
หากหลี่เยว่หานกำลังขัดขาใครบางคน บุคคลผู้นั้นต้องเหี้ยมโหดมากเป็นแน่ หวังหลอกให้เมิ่งฉีฮ่วนไปให้พ้นทางแล้ววางยาหลี่เยว่หานตอนที
